Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

ΑΔΕΛΦΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ


Ανδρέα Μπέλια, Ομόνοια, 1980




... Αντιλαμβάνομαι ότι στους σπασμούς της απελευθέρωσης είναι αναπόφευκτη μια υστερία που συνοδεύει κάποτε αυτές τις διορθωτικές κινήσεις... Μια παραπανίσια μαχητικότητα, μια διεκδικητικότητα υπερβολική ακόμα και άγαρμπη ...


Δημήτρης Παπαϊωάννου 


"...Γάμησα μια αδελφή (sic) ..." είπε τις προάλλες το νευρωτικό ανθρωπάριο της Χρυσής Αυγής στο προαύλιο του Κοινοβουλίου (!)... Αγνοώντας ότι έστω και άθελά του ομολόγησε μια μεγάλη αλήθεια. Ότι δηλαδή ομοφυλοφιλία είναι και το λεγόμενο ενεργητικό σεξ ανάμεσα σε δύο άντρες. Άρα αποδέχτηκε ο μάτσο ανθρωποειδής πως είναι κρυφοαδερφή.

Ας συμφωνήσουμε όμως στα βασικά για τις ανάγκες της συζήτησης. Η σχέση άνδρα και γυναίκας είναι ο κανόνας, το φυσιολογικό. Κάθε παραλλαγή αυτού του κανόνα αποτελεί παρέκκλιση, χαριτωμένη ή σκαμπρόζικη μεν, πειραματική ή ελευθεριάζουσα αν προτιμάτε, αλλά πάντα παρέκκλιση από τον βασικό κανόνα. Μια παρέκκλιση νομιμοποιημένη και αναμφισβήτητη από την χρήση ή και την κατάχρηση αιώνων. Καμία αντίρρηση. Όπως και από το γεγονός ότι οι ομοφυλόφιλοι επί αιώνες ήσαν ο εύκολος στόχος κάθε καταπιεσμένου πουριτανού. Κάθε θρησκείας ή εξουσίας. Έστω κιαν πολύ συχνά απολάμβαναν τις ομοφυλόφιλες ηδονές οι εκάστοτε επικεφαλής και της εξουσίας και της θρησκείας. Το κυνήγι των μαγισσών (που στοχοποιούνται ως "αδελφές") έφτασε σε τέτοιο παροξυσμό ώστε η ομοφυλοφιλία να θεωρείται όχι μόνο νόσος σωματική ή ψυχολογική αλλά και ατιμωτική, ποινική πράξη. Και ως τέτοια να διώκεται απηνώς. Οι Ναζί του Βερολίνου, οι μουλάδες της Τεχεράνης αλλά και ο Στάλιν ή ο Φιντέλ Κάστρο κυνήγησαν ανελέητα τους ομοφυλόφιλους αφού ήταν αδιανόητη η οποιαδήποτε περίπτωση ομοφυλοφιλίας στους σοσιαλιστικούς των παραδείσους! Επίσης, είναι πολύ ενδεικτικό παράδειγμα ότι ως το 1968 η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικό αδίκημα και ετιμωρείτο στην μεγάλη Βρετανία. Έπρεπε να έλθει ο φιλελευθερισμός του ´70 και σταδιακά η ομοφυλοφιλία να προστατευθεί θεσμικά αλλά και να γίνει ιδεολογικά αποδεκτή στις ανοιχτές κοινωνίες της Δύσης. Κι όλα αυτά λίγο-λίγο και με αγώνες όχι χωρίς κόστος από τους αποφασισμένους ακτιβιστές. Όλα αυτά τότε.

 Σήμερα στην "επάρατη" Δύση οι ομοφυλόφιλοι μπορούν να κατοχυρώσουν νομικά την συμβίωση τους, να παντρευτούν, να υιοθετήσουν και να είναι πλήρως αποδεκτοί από την υπόλοιπη κοινωνία. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε μια μέρα θα μπορούσαν να εξαλειφθούν προκαταλήψεις αιώνων. Όμως τα βασικά έχουν γίνει ώστε οι ομοφυλόφιλοι να μην κρύβονται πια ούτε να απειλούνται.Το αντίθετο. Συχνά πρωταγωνιστούν στον δημόσιο βίο όντας ιδιαίτερα δημοφιλείς. Από τον Andy Warhol ως τον Λάκη Λαζόπουλο. Σε αυτό έχουν βοηθήσει πολύ το σινεμά και η τηλεόραση ώστε να απενοχοποιηθούν οι "αντιμαχόμενες" πλευρές και η παρέκκλιση να γίνει καθόλα αποδεκτή ως συμπλήρωμα του κανόνα. Παρατηρούνται σχετικές υπερβολές; Παρατηρούνται. Η υποσυνείδητη "ενοχή" για την "παρέκκλιση" δεν αφορά τόσο στους στρέιτ όσο στους γκέι οι οποίοι ως ψυχολογική υπεραναπλήρωση προβάλλουν την ομοφυλοφυλία σαν must, σαν επιλογή υπεροχής, αξιοπρέπειας κλπ. Επίσης είναι προκλητικά αστεία η εμμονή σε μικροαστικά σουσούμια με ... νυφικά, μπονμπονιέρες, pride parade κλπ. Καταλαβαίνω τις βαθύτερες αιτίες αλλά διαφωνώ. Κυρίως για την εμμονή σε μιαν ηλίθια κορεκτίλα που ανακατεύει την επιθυμία με τον συνδικαλισμό αλλά και τον μικροαστισμό με την υπερπροβολή της διαφοράς (κι όχι διαφορετικότητας όπως είναι το ... politically correct). 


Η ομοφυλοφιλία αποτελεί, φρονώ, για πολλούς και ανάγκη και επιλογή. Είναι ακόμα μια "πολιτική" αμφισβήτηση του κυρίαρχου μοντέλου σχέσεων. Μπερδεύεται γλυκά με την αμαρτία και με την ηδονή του "απαγορευμένου" και καλά κάνει. Όπως το "απαγορευμένο" ψάχνει και ο/η στρέιτ πολυγαμικός/ή. Γιαυτό και δεν καταλαβαίνω τους γάμους με τα νυφικά, τις γελοιότητες με τις gay parade, τις τεκνοποιήσεις (!) με παρένθετες μητέρες και δότριες ωαρίων κλπ. Όλη δηλαδή αυτή την μικροαστική διαδικασία απομίμησης της κανονικότητας που κάνει τόσο χτυπητή και την έλλειψη και την διαφορά. Όπως επίσης και την γκετοποίηση σε gay, lesbian, trans κλπ. κοινότητες που υπογραμμίζουν ακόμη περισσότερο την διαφοροποίηση και το περιθώριο την στιγμή ακριβώς που έχει επιτευχθεί η κεντρική θέση των ομοφυλόφιλων μέσα στην πλουραλιστική, σύγχρονη κοινωνία. ´Η, τέλος, την ακτιβιστική εμμονή σε μια πρωτιά και μια "κυριαρχία" που βρίσκεται περισσότερο σε ένα καταπιεσμένο ή συμπλεγματικό φαντασιακό παρά στην ζωή εκεί έξω. Ώστε από το ένα άκρο να οδηγηθούμε στο άλλο στο πλαίσιο μιας καθυστερημένης εκδίκησης εναντίον εκείνης της κοινωνίας των αρρένων που κηρύσσεται a priori ένοχος όποιος διεκδικεί την ομοερωτικότητα του. Βάζοντας στις κρεβατοκάμαρα μια συμβολική αστυνομία της ερωτικής συμπεριφοράς. Η ομοφυλοφιλία, -από την άλλη- θέλει πιά να γίνει από εξαίρεση κανόνας. Όπως π.χ συμβαίνει με το απίστευτο σλόγκαν άντρας ή γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι κλπ. 


ΥΓ. Πάντως δεν μου βγάζετε από το μυαλό πως σε κάθε ομοφυλόφιλο ζευγάρι εμφιλοχωρεί πάντα, συμβολικός ή ρεαλιστικός, ο φαλλός - το υπερβατικό σημαίνον του Lacan. Δηλαδή γίνεται πάντα στην ομοφυλοφιλική "παρέκκλιση" μια προσομοίωση του

 "φυσιολογικού" έρωτα με τον έναν από τους δυο παρτενέρ να υποδύεται (ή και να είναι) το αρσενικό και τον άλλο να υποδύεται (ή και να είναι) το θήλυ... Πάντα ένας ρόλος, μια μίμηση, μια μεταφορά που θα ανακαλεί την έλλειψη, για να μη πω απώλεια. Εξ ου και το μένος τους προς την κανονικότητα. Αφού πάντα μέσα από την προβαλλόμενη διαφορά μόλις συγκαλύπτεται μια οντολογικής τάξης αδυναμία ... Ένα βασανιστικό υποκατάστατο.

1 σχόλιο:

  1. ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ:
    -    Ανησυχούν για μια πολιτισμικά και οικονομικά χρεωκοπημένη χώρα, με δημογραφικό πρόβλημα που καλείται να αφομοιώσει εκατομμύρια ανθρώπους από αντικειμενικά βαρβαρότερες χώρες που έχουν μάλιστα μάθει να αναπαράγονται υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.
          Σκέψεις "κακών" ανθρώπων: μια χώρα με λαμπρή ιστορία χιλιετιών χάνεται για μικρά και μεγάλα συμφέροντα
          Λέξεις "κακών" ανθρώπων: πού θα μείνουν όλοι αυτοί; πού θα εργαστούν; πώς θα συνηπάρξουν με εμάς; πότε θα έρθει η ώρα να μας σφάξουν;
    -    Ανησυχούν και αναρωτιούνται για τους λόγους που ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ - φασιστικά, κι ας μην τολμάει κανείς να το πει - πλέον την αποδοχή όλων των ειδών των παρεκκλίσεων γιατί ως γνωστόν ό,τι μιμείται το σώμα, το υιοθετεί και η ψυχή.
          Σκέψεις "κακών" ανθρώπων: πού πάει ο κόσμος;
          Λέξεις "κακών" ανθρώπων: μα τί είναι αυτά τα πράγματα;

    ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ:
    -    "Λατρεύουν" κάθε λογής λαθρομετανάστη - πρόσφυγα - μετανάστη (για τους καλούς ανθρώπους δεν υπάρχει διαχωρισμός ασχέτως αν αυτό είναι κακό για τους πραγματικούς πρόσφυγες) αρκεί να μην επιβαρυνθεί η δική τους τσέπη ή περιβάλλον. Κι αν επιβαρυνθεί αναγκαστικά - για τα μάτια του κόσμου - αρκεί να γίνει ελεγχόμενα και περιστασιακά. Δεν αναρωτιούνται ποτέ πώς και γιατί υπάρχουν τα κυκλώματα και οι ΜΚΟ που τους διακινούν.
          Σκέψεις καλών ανθρώπων: θα κάνω τον πολιτισμένο για να είμαι συμπαθής σε όλους, τώρα που κ@λοβαράω θα πάω να κάνω και τον εθελοντή να φανώ ήρωας θα κάνω και γνωριμίες, άραγε θα με πληρώσει ο Σώρος ή τζάμπα το τρέξιμο;
          Λέξεις καλών ανθρώπων: ωφείλΟΥΜΕ να βοηθήσΟΥΜΕ οποιονδήποτε έχει ανάγκη.   
    -      Λατρεύουν όλες τις "διαφορετικότητες" αρκεί να μη βγουν έτσι τα δικά τους παιδιά. Τα παιδιά των άλλων είναι διασκεδαστικά όταν είναι "διαφορετικά". Δεν αναρωτιούνται ποτέ πώς και γιατί χρηματοδοτείται όλη αυτή η κακόγουστη παγκοσμίως οργανωμένη προπαγάνδα, διαφήμιση, παρωδία.
           Σκέψεις καλών ανθρώπων: τί αηδιαστική και εξευτελιστική αυτή η παρέλαση,  πώς βγήκε έτσι κουνιστός ο γιος του γείτονα, κρίμα τους καημένους, αχ τί ωραία εμείς τη γλιτώσαμε, νοιώθω ανακούφιση βλέποντας τις "διαφορετικότητες" των άλλων που δεν έχω εγώ.
          Λέξεις καλών ανθρώπων: φυσικά και είμαι υπέρ των ομοφυλόφιλων, δε μας αφορά τί κάνει ο καθένας στην προσωπική του ζωή.

    ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ:
          Έχουν θυμό οι ίδιοι και τον εκσφενδονίζουν ανάλογα με τα πιστεύω τους. Υπάρχουν σε όλες τις ιδεολογίες, παρόλο που στην Ελλάδα όταν οι αριστεροί μειώνουν τους άλλους θεωρούνται μάγκες ενώ όλοι οι υπόλοιποι για ακριβώς το ίδιο θεωρούνται φασίστες.

    ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ:
          Αγαπούν πραγματικά τους πάντες, δε θέλουν να φαίνονται πουθενά και δεν κατέχουν τίποτα γιατί τα δίνουν όλα - όχι σαν τους "καλούς" που όταν δεν έχουν, είναι γιατί δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν.

    Ας κάνει ο καθένας την αυτοκριτική του...

    ΑπάντησηΔιαγραφή