Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Και οι ψηφοφόροι τους;






Και ας πούμε ότι με την ηγεσία της Χρυσής Αυγής και τους τραμπούκους της εν υπηρεσία ξεμπερδεύουμε. Οι λοιποί ψηφοφόροι της όμως;
Τι θα γίνει με αυτό το 10% του ελληνικού πληθυσμού που δηλώνουν εθνικιστές-πατριώτες ενώ είναι απλώς τρομαγμένοι ξενοφοβικοί,  διαποτισμένοι από μίσος για κάθε τι που είτε τους ξεπερνά είτε δεν το καταλαβαίνουν; Ακόμη χειρότερα τι θα γίνει με όλους αυτούς που προσήλθαν στη Χρυσή Αυγή επειδή το Σύστημα τους ξέρασε; Επειδή αισθάνονται ότι δεν υπάρχει κράτος να τους παράσχει στοιχειώδη ασφάλεια; Σε αυτό το τομέα χρειάζεται υπομονή, συστηματική δουλειά και παιδεία κι όχι κραυγές και γενικευμένη δαιμονοποίηση. Πόσο μάλλον που η πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να δηλωθεί αθώα. 

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!


Επιτέλους η Ελληνική πολιτεία έπραξε, έστω και με καθυστέρηση ετών, το στοιχειώδες καθήκον της. Να προστατεύσει όχι μόνο τη δημοκρατία αλλά και την αξιοπρέπεια του κάθε πολίτη. Επιτέλους συνελήφθησαν οι φονιάδες της Χρυσής Αυγής αφού βέβαια πρώτα χύθηκε ελληνικό αίμα. Επί χρόνια οι νεοναζί τρομοκρατούσαν, χάραζαν μελαψά δέρματα και ξυλοφόρτωναν έως θανάτου τους δυστυχισμένους παρίες που συστηματικά απομόνωναν στις φτωχογειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά. Τα ίδια ανθρωποειδή επί μήνες προπηλάκιζαν τους πολιτικούς τους αντίπαλους και ασχημονούσαν μέσα στο Κοινοβούλιο. Η πικρή αλήθεια βέβαια είναι πως τουλάχιστον οι βουλευτές των κομμάτων εξουσίας δεν διαθέτουν το ηθικό κύρος ν' απαντήσουν στους χρυσαυγίτες όταν οι τελευταίοι τους φωνάζουν κλέφτες. Θυμηθείτε πως απάλλαξαν τον Τσοχατζόπουλο οι Βενιζέλος - Λοβέρδος. Το ότι ακόμα το πολιτικό σύστημα και η δικαιοσύνη δεν έχουν προχωρήσει τη κάθαρση συνετέλεσε στο γιγάντωμα της Χρυσής Αυγής. Όπως επίσης και η έλλειψη σαφούς πολιτικής και ο αμφίσημος λόγος της Αριστεράς απέναντι στο υπαρκτό όσο και επώδυνο πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης και της τεράστιας δυσφορίας, ιδιαίτερα των λαϊκών στρωμάτων. Κατά τα άλλα εάν η Δεξιά κατορθώσει να διαλύσει την εγκληματική ακροδεξιά, θα επωφεληθεί τα μάλα, μακροπρόθεσμα. Αυτό όμως δεν απαλλάσσει κανέναν από την ως τώρα ολιγωρία του κράτους. Κατά τα άλλα ο Δένδιας εξελίσσεται σε άγγελο φύλακα του Σαμαρά. Κι ας μην ξεχνάμε: η βία της Χρυσής Αυγής αντλούσε νομιμοποίηση από την βία διαφόρων κουκουλοφόρων, μπαχαλάκηδων ή ακροαριστερών τρομοκρατών. Κι επειδή πάντα υπάρχει το ορατό πρόβλημα μιας προβοκάτσιας από μυστικές υπηρεσίες κλπ., η Αριστερά οφείλει σταθερά να καταγγέλλει τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται. Αυτό θα είναι το τελικό και το μοιραίο χτύπημα εναντίον των φασιστοειδών της Χρυσής Αυγής.

ΥΓ. Όσο για τον Παύλο Φύσσα, νομίζω πως γίνεται ο Σωτήρης Πέτρουλας της εποχής μας. Το χυμένο του αίμα είναι μια πολύτιμη θυσία που αφορά στον κάθε Έλληνα και που διασώζει την χαμένη τιμή της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Τι γίνεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο;

Απάντηση σε θυμωμένους φίλους


Τις τελευταίες μέρες βρίσκομαι στην άκρως συγκινητική αλλά και δυσχερέστατη θέση να στήνω μια έκθεση σύγχρονων έργων στους ιερούς χώρους του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Η σύγκριση είναι βέβαια καταλυτική υπέρ των αρχαίων εκθεμάτων αλλά κι ο σκοπός των σύγχρονων "φιλοξενουμένων" πολύ σημαντικός: Τα έργα προσφέρονται προς δημοπράτηση για να ενισχυθεί το Μουσείο. Ήδη οι πρώτες αντιδράσεις έχουν καταγραφεί.

  
-Τι θέλουν "αυτοί" στα Άγια των Αγίων;
Κατ' αρχάς ψυχραιμία. Η έκθεση ακόμα στήνεται. Άρα όχι εύκολα συμπεράσματα. Επίσης τα αριστουργήματα του παρελθόντος δεν έχουν να πάθουν τίποτε από τους "εισβολείς" του σήμερα. Γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι να παρουσιάσεις ζωγραφική σ' ένα κάτασπρο μουσείο πάλλευκων αγαλμάτων και με δεδομένη επίσης την απαγόρευση του οποιουδήποτε καρφιού στον τοίχο, επέλεξα να στήσω τους πίνακες διακριτικά σε γωνίες και σε καβαλέτα. Έκανα ελάχιστη χρήση των πανώ που ενέκρινε το ΚΑΣ (Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο) επειδή μπούκωναν αντιαισθητικά το χώρο. Με τα γλυπτά τα πράγματα ήσαν εμφανώς καλύτερα και οι συσχετισμοί ευκολότεροι. Σε αυτή τη "κοινωνία" των εβδομήντα έργων που, το επαναλαμβάνω, προσφέρονται, υπάρχουν πράγματα πιο αδύναμα  και άλλα εξαιρετικά. Όλα πάντως δίνουν μια εικόνα της ελληνικής τέχνης σήμερα. Δίπλα στους παλιούς οι νέοι, δίπλα στους κλασικότροπους οι νεωτεριστές, δίπλα στα παραδοσιακά μέσα οι πρωτοποριακές εφαρμογές. Για αυτό και είναι άδικο να λέμε ισοπεδωτικά πως όλα τα έργα είναι άθλια. Θα έλεγα μάλιστα πως δεν υπάρχουν άθλια έργα αλλά υπάρχουν άθλια, δηλαδή φοβικά, βλέμματα. Ακόμα και η πιο ασήμαντη καλλιτεχνική έκφραση έχει κάποια αισθητική υπόσταση. Όσοι μυκτηρίζουν αυτά τα "ασήμαντα" έργα τέχνης κυρίως θρηνούν αυτό που δεν έχουν. Επίσης ας μην ξεχνάμε πως κάθε ομαδική έκθεση και κάθε επιλογή που γίνεται από επιτροπή είναι αναγκαστικά προϊόν συμβιβασμού. Προσωπικά αποδέχομαι όλες τις αδυναμίες της έκθεσης "Κρήδεμνον", αρκεί η κριτική να γίνεται με στοιχειώδη αμεροληψία.
Τα έργα στήθηκαν έτσι, ακουμπώντας στον τοίχο ή σε καβαλέτα για να υπογραμμίζεται ότι βρίσκονται στο χώρο προσωρινά. Γι αυτό λοιπόν δώστε χρόνο και στα έργα και στον εαυτό σας, ενθυμούμενοι πως το όποιο έργο γίνεται έργο τέχνης με το χρόνο. Σκεφτείτε πώς πρωτοαντιμετωπίστηκαν οι "Φωβ" ή ακόμα και ο Καραβάτζιο.
- Πόσο χρόνο όμως χρειάζονται τα έργα για να ολοκληρωθούν; Τον χρόνο που χρειάζεται ένα νεογνό ώστε να δώσει το πρώτο του πλατύ χαμόγελο.
 - Από την άλλη, ποιος αρχαιόπληκτος δικαιούται να απαγορεύσει στα αρχαιογνωστικά μουσεία να πειραματίζονται με σύγχρονα έργα; Ποιος "εστέτ" μπορεί να αρνηθεί στους Έλληνες δημιουργούς του σήμερα το δικαίωμα να σταθούν για ελάχιστο χρονικό διάστημα υπό τη σκιάν των προγόνων τους; Τα μουσεία έχουν ένα ευρύτερο παιδαγωγικό και παρεμβατικό ρόλο. Κι ό, τι είναι καινούριο και διαφορετικό είναι μοιραίο να προκαλεί. Η φιγούρα του Βλάση Κανιάρη με την αναπεπταμένη σημαία ζήτησε "διαμονητήριο" λίγων ημερών από τον μεγαλόθυμο Θεό του Αρτεμισίου κι αυτός το παραχώρησε! Εξ άλλου δεν έχει τίποτε να φοβηθεί από τη γειτνίαση...
Κι αφού μιλάμε για αισθητική, ας γίνουμε κι εμείς λίγο μίζεροι: Προσέξτε το γυμνό παράθυρο πίσω από το άγαλμα πως θυμίζει φυλακή. Ένα απλό λευκό πέτασμα θα απογείωνε ποιητικά το χώρο.
Ασφαλώς και δεν είναι εύκολο να ξαναβρείς το χαμένο νόημα, το νήμα, ούτε να ξαναδέσεις τη κομμένη κλωστή. Ασφαλώς και δεν είναι εύκολο να υφάνεις ένα κρήδεμνον για το σήμερα.
Αξίζει όμως η προσπάθεια να διεκδικήσουμε τη συνέχεια. Έστω, και με ασθματικό τρόπο...

ΥΓ.
Προσέξτε πως τοποθετείται ένα γυμνό του Ανδρέα Δεβετζή που μοιάζει κάτι να απωθεί δίπλα στην ελληνιστική Αφροδίτη που απωθεί τον Πάνα. Λεπτομέρεια: Το καβαλέτο έχει στηθεί μπροστά από το κλιματιστικό ώστε να το κρύψει.

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Τα φυλλοβόλα




Κοίταζα το παλιό μου εαυτό
Που μ' εγκατέλειπε σιγά - σιγά.
- Πότε άλλαξα; Γιατί άλλαξα;
(Αλλάζουμε, νομίζω, κάθε λεπτό
Για να ξαναλλάξουμε το επόμενο).
Μοιάζουμε, εγώ και ο πρώην εαυτός μου
Μ' επιτύμβιο που ζωντανός δεξιώνεται νεκρό. 
Έτσι αποχαιρετά κι ο νέος μου εαυτός 
Τον παλιό. Που δεν πρόλαβε να παλιώσει.
-Αυτή θα είναι πλέον η ζωή μου;
Ένα πρόσωπο που είμαι και δεν είμαι; 
Αυτή θα είναι πλέον η ζωή μου
Που είναι και δεν είναι η δική μου.
Καμμένες καστανιές μέσα στο δάσος
Κι αειθαλή που έγιναν φυλλοβόλα. 
Το τοπίο συμπληρώνει κυνηγός
Που πυροβολεί τα σκυλιά του.
Αυτό θα είναι πλέον η ζωή μου
Να βλέπω εμένα ενώ φεύγω.

26/11

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

The ontology of evil in the works of Cavafy, Hockney, Bacon


 Hockney, Cavafy, 1968


I wallow in the tavernas and brothels of Beirut.
I didn’t want to stay
in Alexandria. Tamides left me...

(In the tavernas, 1926)


It makes sense. All metaphysics are concerned with what will happen next. The ontology, on the other hand is about what has happened before. The modernist themes of Cavafy, Bacon and Hockney discuss more or less what is happening in the time being and what are the ways that make it happen. It is natural. The body as both a wish and a wear and tear, together with its corresponding mythology being dominant since the cycle of the body is covering the entire spectrum of time that each of us deserves. Neither before or after, but now. We live long enough to condense into our lives the Entire Time, to condense History. In a way that history begins with our birth and ends with our departure from this world. These concepts run through modernism defining the affected person as metaphysics as well as the ontology of evil.
  • How can there be history after me?
  • -Since I'm going to die, how can I live? Doesn't this thought constitute an absurdum;

Art is the raft to sail across not the sea of ​​life but the swamp of death. Happiness and pleasure are mortgaged to decay. This can be nothing other than evil. What we may call the ontological evil. Or, if you prefer, a different face of death in a pleasant disguise. That takes very little but costs too much.
In Cavafy and Bacon, despite the value of life experience, frustration is lurking. Nothing is really happening now rather than the memory of wasted passion. Art as a mausoleum of desire presenting erotic bodies, stuffed shadows. Though Kant-according to the ontological duality (Marcel Gauchet1)-, first elaborated the wild beast, the man under Nietzsche2, should invent, should justify and bear himself the good and the evil, the moderation and the limits3. Since God is dead ... no one is exempt from the troubles and dangers of self-configuration. As an example to that stand Cavafy, Bacon, Hockney and their work. If evil is not the non-being, the non existent, as alleged by Philo the Alexandrian, then probably exists as something that has already happened and concerns weakness and deprivation (Dionysius the Areopagite). It becomes the evil demon of Descartes who resides in doubt (malicious demon - malin génie), whilst Kant's root evil meets the thought of Schopenhauer who believes deeply that life itself is evil (böse).
What we are is what we desire, says Lacan, so the fulfillment of desire is an early form of evil since we ignore what we really want. We simply acquire consciousness of desire through language. As beings who have wills and desires we only live its deprivation (manque à être) ...
-So is evil anything else but the illusion that hides the only truth you are entitled to, your death?
It sounds paradoxical, but it is rather true. Although CP Cavafy was known in the West by EM Forster during the second decade of the last century - through his Oxford classmate George Valassopoulos- what really made him famous in the late 60s was an unknown painter back then named David Hockney. How?
By illustrating with a very special way some "erotic" poetry of the Alexandrian (Illustrations for Fourteen Poems by CP Cavafy, Alecto editions, 1967). In essence, he made twelve engravings and aquatints which attributed in a plain, linear way the poet's lukewarm rooms, the youthful couples, the teen bodies of lovers, the lust. Above all that. Hockney, a homosexual himself, captured completely and without guilt the poet's unique environment and designed the images as innocently as a Fra Angelico of the twentieth century. The desire, the pleasure, the fatigue after love, the twilight, the sudden patches of sunlight on the wall, the wet sheets, the bodies that smell like flowers. He also captured the ambience of the multi-cultured East where Cavafy lived and worked and which he embedded in his verses with love but also with a sense of superiority. With his own consciousness of history. His poems are always full of innuendos, insinuations, anachronisms, historical reconstructions, "journalistic" information that could also be personal confessions; better yet he seems to hide himself in a corner, in a bend-and secretly laughing behind our backs. As if he is saying, "Find what I mean.". Hockney understands his wink and reciprocates not like a homosexual to a homosexual but as an artist to artist. That scared but arrogant and courageous young man accomplishes to completely lay claim to Cavafy4. From that moment onwards, the poet's illustrations (or portraits) will be full of greatness, historical accuracy, adequate design, if you prefer, or even mystery or drama ( the elder man of Alexandria incredibly amused himself with the mask he had directed for his fans) but will not have this playing atmosphere, the humor and the lust or even the sexual excitement. For Cavafy, Hockney's drawings are just one of the many incidentals (visual arts, film studies, other poems, myths, other prose etc.) that arise from his work. For Hockney those forms and themes will dominate his painting and will provide him with recognition as the indisputable protagonist of Pop Art on both sides of the Atlantic. It will also introduce triumphantly Cavafy into gay communities of the UK and U.S. initiating relative names as Warhol, Rauschenberg, Capote, Ginsberg etc. The era of Liberalism passes by the artistic neighbourhoods to universities and from there to the media and the general public. Andy Warhol simply made trendy, colorful portraits of Alexander the Great, Alexander Iola, of Marylin, of Nixon, etc. Cavafy never had the need for 15 minutes of fame. Eternity was enough for him.

Hockney, In a dull village, 1967

But why prints and not drawings to illustrate the poems? I think Hockney was aware of the famous engraving of John Kefallinos and indirectly he comments on it through his personal style. Note: not the photo (like that of Michael. Tompros) but the artwork. Not the implicit, but the metaphor. As he narrates he was just a little boy (born in 1937) when he first read the poetry of Cavafy on the back of Lawrence Durrell (apparently the "Alexandrian Quartet"). He then looked for the complete works of the poet in the library of Bradford, his native city and stole (sic) the copy. It was in the mid 50s. Since then, many of his early works are based on the Alexandrian's poems, as for example some engravings of '61 entitled "Kaisarion and all his beauty" and "Mirror, Mirror on the Wall" which illustrated the poem "The mirror at the entrance" 1930 (the project today in Tate).
Finally the painting that was obviously inspired by Cavafy "A Grand Procession of Dignitaries in Semi-Egyptian Style" set forth at a student exhibition of the Royal College under the title "Young Contemporaries" in 1962. An indicative detail of metaphysics that scans the art market as well: Hockney sold the painting in 1964 for 110 pounds. The same painting was sold again in 1989 at the price of $ 2.2 million. In 1963, Hockney visited Cairo, Luxor and Alexandria in quest of pleasure and inspiration. In January 1966, he is for the same reasons in Beirut where he has created many drawings from life with pen and ink.
So as if he has been long prepared and courageous he undertakes illustrations for poems about Alecto and carves about twenty plates. Finally, twelve engravings will be included in the 1967 version, as 500 limited copies, one of which is a portrait of the poet. The first 250 which were actually "Loose-leaf" included a second portrait of Cavafy. After many troubles (limited editions) and several adventures that made their creator famous, the plates were donated to MOMA in New York. Note that the translation of the erotic Cavafy was a work of Mr N. Stangos (1936-2004) and, later sir, Stephen Harold Spencer (1909-1995), writer, activist and friend of WH Auden, Ted Hughes, V. Woolf, T.S. Eliot, etc. ..
Cavafy, obviously, brings luck to Hockney: in 1967, he is awarded with the John Moores painting prize while in 1968 the Art Council commissions a short documentary about his engravings under the title "Loves Presentations". James Scott takes it on as the filmmaker. In 2010, one of Hockney's engravings, the "In the dull village" (1925) was included in the famous series of the BBC and the British Museum: "A History of the World in 100 Objects". It was object number 97 and was suggested by the director of the museum, the grand Neil McGregor5.
For the Alecto edition, in 1966, Hockney illustrates among others the poems (Two Boys Aged 23 or 24)/1927, (He Enquired after the quality)/1930, (The Shop Window of a Tobacco)/1917, (According to th Prescription of Ancient Magicians)/1931, (In Despair)/1923, (Beautiful and White Flowers)/1921, etc. It is clear that the selected poems come from Cavafy's senile, more mature and self confessing period. As an elegy to the youthful love, that is now being dismissed. As a reminiscence of the approaching procession. Hockney paints his own Alexandria, inspired by his travels in Egypt and Beirut. He reproduces the Arab and English inscriptions, he creates portraits of friends, modernises Cavafy by placing his lovers in a bedroom somewhere in Notting Hill. His own, rather British, orientalism is clearly different from that of Edward Said's . The book is printed in 1966 but released in 1967, in the year when the law in England and Wales is against the homosexuals. This edition makes Hockney known from one day to another (clips from related interviews are saved on Youtube) and restores the mythical Cavafy under different conditions. It is the time when Bacon and his sadomasochistic homosexual world prevail. It is the frame - not the "body" abstractly – that regains its rights ...

This little pencil sketch –
it’s certainly him.
It was done quickly, one long
charmed afternoon
on the Ionian. Yes, I’d say
it caught his looks –
though I remember him more handsome;
so must the sensualist, you’d say
he was lit up with it... Yes, he looks
so much more handsome,
now my heart recalls him
from so long ago.

It has always been the body and its loss.

The aging of my body and my beauty
is a wound from a merciless knife.

Bacon, Study for a self-portrait, 1980

Evangelos Moutsopoulos observes: The mental pain is not about the upcoming demise of the body, but about the loss of its ideal beauty6. No, this drawing could not have been made by Hockney. Nor he refers to the aesthetics of Notting Hill. This bittersweet taste of recollection is better fitted to Tsarouhis. And it was the icon that began to take on the custody of reality ...


Manos Stefanidis
Assistant Professor, University of Athens


1 Marcel Gauchet, Le Désenchantement du monde. Une histoire politique de la religion, Gallimard, Paris, 1985
2 Friedrich Nietzsche, Zur Geneologie der Moral, Leipzig, 1930, p. 318
3 Linde Salber: Lou Andreas-Salomé. Biographie. Rowohlt, Reinbek bei Hamburg 1990
4 Manos Stefanidis, Ζωγραφίζοντας την επιθυμία, ο Hockney για τον Καβάφη, περιοδικό Το Δέντρο, καλοκαίρι 2013, σ. 59
5 Μάνος Στεφανίδης, Ζωγραφίζοντας την επιθυμία, ο Hockney για τον Καβάφη, περιοδικό Το Δέντρο, καλοκαίρι 2013, σ. 59
6 E. Moutsopoulos, Le temps dans l'univers cavafien, Annales de la faculté des Lettres et Sciences Humaines d'Aix, pp 5-9

Μικρή γκαλερί κίτρινων γάτων























 















Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

Βομβίδια πολιτισμικής αφασίας

Max Beckmann, die Nacht, 1918, 
Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, Düsseldorf

Οι καλλιτέχνες έγκαιρα προειδοποιούσαν την αυτάρεσκη Δημοκρατία της Βαϊμάρης σε όλη την διάρκεια του Μεσοπολέμου αλλά αυτή προφασιζόταν συνταγματικά κωλύματα.

 
  • Ο Μπάμπης τώρα δικαιώνεται. Όχι και δεν είναι σοβαρή η Χρυσή Αυγή. Απλώς οι άλλοι είναι τραγικά γελοίοι.
  • Περιμένουμε τον Τράγκα με σχετική εκπομπή.
  • Πολύ ορθά τα είπε ο Δένδιας αλλά κι ο ίδιος ας ψάξει θυλάκους της ΧΑ στους υφισταμένους του. Εκεί θα βρει φοβερό υλικό.
  • Τι να λέει άραγε ο απόστολος της θεωρίας των δυο άκρων Άρης Πορτοσάλτε; Αφού την άποψη του ευαγγελιστή Χρύσανθου την ακούσαμε και την εμπεδώσαμε.
  • Άρα, τα χειρότερα έπονται.
  • Με τέτοια ΜΜΕ που όταν δεν φασίζουν ή δεν ανοηταίνουν απροκάλυπτα ... απεργούν, το αυγό του φιδιού εκκολάφθηκε ήδη.
  • Από την άλλη δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω πως με κλειστά σχολεία, κλειστά πανεπιστήμια ή καταλήψεις δεν βελτιώνεται στο παραμικρό η παιδεία και δεν δικαιώνεται κανένας αγώνας με τέτοιο μπαγιάτικο, το τρώμε 30 χρόνια τώρα, φαγητό.
  • Αντίθετα το σύστημα ενισχύεται εξασφαλίζοντας αφενός αγράμματους και αφετέρου εξαχρειωμένους για τις ανάγκες του. Οι πρυτάνεις της διαρκούς άρνησης και οι συνδικαλιστές της πεπαλαιωμένης νοοτροπίας πρέπει να είναι πολύ πιο προσεχτικοί.
  • Γενικότερα, φοβάμαι πως μερικά γραμμάρια αλήθειας κρύβονται συχνά πίσω από τόνους ψεμάτων και υποκρισίας.
  • Δυστυχώς συνηθίσαμε πια τα ιδεολογικοποιημένα ψεύδη, χρόνια τώρα, σε βαθμό ώστε η πικρή αλήθεια να μην γίνεται πιστευτή.
  • Για μένα η κατάληψη ενός σχολείου από υποκινούμενους πιτσιρικάδες που έχουν αίτημα την κατάργηση του Μνημονίου είναι πράξη βίας.
  • Μεθαύριο θα μετράμε πάλι τα καμμένα.

Κρήδεμνον* ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ


Αγαπητή/έ φίλη/ε,

Σ’ ευχαριστούμε θερμά για την συμμετοχή σου στην έκθεση «Κρήδεμνον,  70 σύγχρονοι έλληνες δημιουργοί» στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν στις 14 Οκτωβρίου 2013. Θα δοθεί συνέντευξη τύπου στο  Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο την Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013 και ώρα 12:00.

Σε παρακαλούμε  να αποστείλεις στην ηλεκτρονική διεύθυνση της, «ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»  info@symmaxiagiatinellada.gr  καθώς και των εκδόσεων ΜΙΛΗΤΟΣ, info@militos.gr
Α) σύντομο βιογραφικό σημείωμα (1 παράγραφος) στα ελληνικά και στα αγγλικά,
Β)ψηφιακή μορφή του έργου με τις διαστάσεις, το υλικό και τη χρονολογία (λεζάντα για τον κατάλογο) επίσης στα ελληνικά και στα αγγλικά.

Έχετε υπ’όψιν σας , τα έργα θα παραλειφθούν από τους  υπεύθυνους του Μουσείου (Κα Αλεξάνδρα  Χριστοπούλου, τους αρχιφύλακες  Κο Τσικίνη και Κα Μπουγιούκα καθώς και τον επιμελητή της έκθεσης Κο Μάνο Στεφανίδη), από την είσοδο της οδού Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας. Για το λόγο αυτό να συνοδεύονται από Δελτίο Αποστολής  προς το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, για την έκθεση «Κρήδεμνον , 70 σύγχρονοι έλληνες δημιουργοί»,
Τοσίτσα 1,
 ΑΦΜ: 090283815,
 ΔΟΥ:  Δ’ ΑΘΗΝΩΝ.
 Τα έργα θα παραλαμβάνονται από τη Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου 2013 μέχρι και την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013 και ώρα 9:οο-16:00

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε μ ε:
ΕΘΝ.ΑΡΧ.ΜΟΥΣΕΙΟ: 2108217724,2108217717, eam@culture.gr
«ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» Κα Έλλη Πρινιανάκη:
2130230137, 2130230138, info@symmaxiagiatinellada.gr

*Προσέξτε πως τοποθετείται ένα γυμνό του Ανδρέα Δεβετζή που μοιάζει κάτι να απωθεί δίπλα στην ελληνιστική Αφροδίτη που απωθεί τον Πάνα. Λεπτομέρεια: Το καβαλέτο έχει στηθεί μπροστά απο το κλιματιστικό ωστε να το κρύψει.

Η Έκθεση αφιερώνεται στη μνήμη του Βλάση Κανιάρη και υπερασπίζεται την ιστορία του ελληνικού μοντερνισμού.

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΝΑ



ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗ θΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ
Λίγα πράγματα που ξέρω για αυτήν“
Το δράμα έχει πολλά πρόσωπα. Το δράμα κρύβεται στις πτυχές του φωτός για να μην αποκαλύψει τα μυστικά του. Το δράμα ισορροπεί, με όρους ζωγραφικής, ανάμεσα στην αφήγηση και τη σιωπή, την αναπαράσταση και την αφαίρεση.Το δράμα είναι δράση συν μελαγχολία: Η ζωγραφική της Ειρήνης Κανά δηλαδή. Μιά ζωγραφική που μοιράζεται σε δύο πατρίδες, σε δύο λιμάνια, σε βορρά και νότο, σε νύχτες και μεσημέρια, σε τοπία και φιγούρες, σε πρόσωπα και ταξίδια, σε γραφές τρυφερές και σκληρές, σε φωτεινά και μελαγχολικά βλέμματα. Το βλέμμα της βλεμμα της ζωγράφου, η ματιά του θεατή.
Τι ζωγραφίζει κατά βάθος η Ειρήνη Κανά όταν πυρπολεί τους καμβάδες της με τέρες και όμπρες, με βερμιγιόν και όχρες, με θερμά, με πορτοκαλιά χρώματα και μπλε βιολέ, βαθιές συμφωνίες; Ζωγραφίζει κατά τη γνώμη μου τη μνήμη που χάνεται, τις ηδονικές, υγρές στιγμές που πέρασαν, τις ιδανικές εικόνες μιάς εφηβικής ονειροφαντασίας.
Φιλοδοξία της ζωγράφου είναι να καταστήσει εικόνα κάθε μορφή έρωτα. Έρωτα για τη ζωή, για τους ανθρώπους, για τα πράγματα. Ισως, γι αυτό οι πίνακές της είναι τόσο αισθησιακοί, τόσο χυμώδεις με τις ανάγλυφες, παστόζικες πινελιές τους.
Δεν υπάρχει εδώ όμως μιά αντίφαση από τη στιγμή που μιλάω ταυτοχρόνως για δράμα ή μελαγχολία παράλληλα με τη χαρά της ζωής της, joie de vivre, και την έκρηξη των χρωμάτων? Νομίζω, όχι. Εφ’ όσον η τέχνη γενικά είναι η μελαγχολική ασπίδα μας απέναντι στη βαρβαρότητα της ζωής. Εφ’ όσον είναι ο τρόπος μας να κοιτάμε την καθημερινότητα. Ή, είναι ο τρόπος της Ειρήνης Κανά ακόμα κι όταν οι ποδηλάτες της ή τα ιστιοφόρα, ξεκινάνε από ένα λιμάνι του Αιγαίου για να φτάσουν στον ουρανό…
Από τη μιά ο χρόνος που έγινε μνήμη και από την άλλη ο χρόνος που αποκτά μορφή μέσα από μιά εικαστική καταγραφή. Όποιος δεν ατενίζει τον καθηλωμένο χρόνο στις συνθέσεις της Ειρήνης, μάλλον πρέπει να κοιτάξει προσεκτικότερα. Τότε και τα, όποια, κύματα της μελαγχολίας θα μεταμορφωθούν στα μάτια του σε συγκατάβαση, σε βαθύτερη ηρεμία.
Θα γίνουν φως εκ φωτός…
Υ.Γ. Μιλώντας τυπικά για ζωγραφική, ο μελετητής των έργων της Ειρήνης Κανά, οφείλει να υπογραμμίσει τις συνηχήσεις του Νικολάου Λύτρα και του Παναγιώτη Τέτση στις συνθέσεις της ή το χρώμα των φωβ και ιδιαίτερα του Kees van Dongen στα παιδικά της πορτραίτα. Περισσότερο όμως από δάνεια, αγάπες ή αναφορές, αυτό που κυριαρχεί σ ‘ αυτές είναι το εντελώς προσωπικό ύφος που έχει κατακτήσει η ίδια. Με πολλή δουλειά. Με πολλή αυτοσυγκέντρωση. Με το πείσμα, εν τέλει, κάποιου που θέλει να φέρει στο φως μια μισοβυθισμένη πολιτεία…
3-9-2013 Μάνος Στεφανίδης 

 
THE ART OF IRENE KANA
Light from Light
A few things I know about her“
Drama is multifaceted. Drama is hidden in the folds of light in order not to reveal its secrets. Drama balances, in painting terms, between narrative and silence, representation and abstraction. Drama is action plus melancholy: The art of Irene Kana, in other words. A type of painting divided between two “homes”, two harbours, in the north and in the south, in nights and afternoons, in landscapes and figures, in faces and journeys, in scriptures tender and tough, in bright and melancholic gazes. The gaze of the painter, the glance of the spectator.
What does Irene Kana paint when she ignites her canvases with terras and umbers, with vermilion and ochre, with warm, orange and blue violet colours, deep harmonies? In my opinion, she paints the memory that fades, the hedonic, liquid moments that have gone by, the ideal images of a teenager dreamlike fantasy.
The painter’s ambition is to create the image of every form of love. Love for life, for humans, for things. Maybe that’s why her paintings are so sensual, so rich with reliefs, with thick brushstrokes of paste.
Is it a contradiction that I simultaneously discuss drama, melancholy and the joy of life, joie de vivre, and the explosion of colour? I think not. Because art generally is our melancholic shield against the barbarity of life. Because it is our way of looking at daily life. Or, it is simply Irene Kana’s way, as when her cyclists or her sailing ships begin their trips from an Aegean port to reach the sky…
On the one hand time that has become a memory, and on the other, time that acquires form through an artistic record. Anyone who doesn’t see time standing still in the compositions of Irene, should probably look closer. In that moment, any waves of melancholy will be transformed in his eyes to acceptance, and yield to a deeper calmness.
They will be light from light…
P.S. Formally speaking about painting, anyone studying the works of Irene kana must stress the resonances of Nikolaos Lytras and Panayiotis Tetsis in her compositions, or the colour of the fauvists and especially that of Kees van Dongen in her portraits of children. But more than what she borrows, loves, or alludes to, what prevails in them is the completely personal style she has managed to master. With a lot of work. With a lot of focus. With the tenacity of one who wants to bring a half sunken city back into light…
3-9-2013

Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

Κρήδεμνον*



70 ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ



ΣΤΟ
ΕΘΝΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Οκτώβριος 2013 – Ιανουάριος 2014



Ομάδα εργασίας: Μαρία Ξανθάκου, Παύλος Σάμιος,
Γιώργος Καλούδης για την Συμμαχία για την Ελλάδα.

Επιμελητής: Μάνος Στεφανίδης







*Κρήδεμνον (<κάρα + δέω) = κάλυμμα κεφαλής, πέπλο, κεφαλόδεσμος, καλύπτρα, επάλξεις (μεταφορικά), κρηδεμνόκομος (παράγωγο)

Κρήδεμνον επίσης ονομάζει ο Όμηρος το πανί που έδωσε η Ινώ ή Λευκοθέα, η κόρη της Αρμονίας και του Κάδμου, στον Οδυσσέα για να σωθεί από την οργή των κυμάτων.
Κρήδεμνον ήταν τέλος η ταινία που κρεμόταν από το ράμφος του γλάρου, την οποία άρπαξε ο πολυμήχανος ήρωας και την τύλιξε στη μέση του σαν σχεδία και σαν φυλαχτό για το θυμό του Ποσειδώνα. Άρα το κρήδεμνον είναι ένα αρχετυπικό ύφασμα, μια οθόνη σωτηρίας, το διάφανο πέρασμα από το ανθρώπινο στο θεϊκό, το ιερό ίχνος-μαγνάδι, το νήμα που συνδέει τα διεστώτα, που ενώνει το παρελθόν και το παρόν. Ως συμβολικός τίτλος της Έκθεσης είναι το αφιέρωμα των σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών προς τους προπάτορες, η κορδέλα που προσφέρουν όλοι μαζί στο Διαδούμενο να τη δέσει επιτέλους γύρω από το λαμπερό του μέτωπο σαν μια πράξη εγκαρτέρησης, συμφιλίωσης, συγκατάβασης αλλά και ελπίδας. Το κρήδεμνον, τέλος, ας λειτουργήσει σαν μια κλωστή που θα ανασύρει από φρέαρ μυστικό εκείνες τις εικόνες που σήμερα υπαρξιακά χρειαζόμαστε...

ΥΓ. Δεν χρειάζεται να υπογραμμίσω τη συγκίνηση που με διακατέχει εν όψει μιας τέτοιας παρέμβασης στο ΕΑΜ, στο σημαντικότερο μουσείο της αρχαιοελληνικής γλυπτικής του κόσμου. Παρακαλώ όλους του συμμετέχοντες που μας εμπιστεύονται τα έργα τους και που τα προσφέρουν προς ενίσχυση του ΕΑΜ, να συνεργαστούν μαζί μας με σεμνότητα και μετριοπάθεια σεβόμενοι την ιερότητα του χώρου αλλά και τον υψηλό συμβολισμό του όλου εγχειρήματος.



Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:



Βλάσης Κανιάρης


Αγγελίδης Νίκος
Αγγελίδου Δάφνη
Αδαμάκης Γιάννης
Αλτουνιάν Γκάγκικ
Ανανίδας Κώστας
Αναστασάκος Μανώλης
Αναστασίου Μαρία
Ανδρουτσάκης Στάθης
Αντωνόπουλος Άγγελος
Αντωνόπουλος Γιάννης
Ασημακόπουλος Γιάννης
Βατανίδης Στάθης
Βενιέρη Λυδία
Βέργη Χρύσα
Γαβαλάς Στέλιος
Γεωργίου Κωστής
Γιαγιάννος Απόστολος
Δαββέτας Δημοσθένης
Δεβετζής Ανδρέας
Δημητράκης Γιάννης
Δημητρακοπούλου Βένια
Διακουμής Σταύρος
Διαμάντης Γιάννης
Ελευθεριάδη Νίκη
Ζουμπουλάκης Πέτρος
Ιόττοφ Βέντζι
Κalos & Klio
Κανά Ειρήνη
Κατσατσίδης Μπάμπης
Κηπουρός Δήμος
Κούκος Δημήτρης
Κουτρούλης Γιάννης
Λεμπέσης Άλκης – Σαρακηνός Ανδρέας
(Ελληνικό Ινστιτούτο Ολογραφίας)
Μανουσάκης Μιχάλης
Ματζαβίνος Τάσος
Μασμουλίδης Χρυσόστομος
Μεραμπελιώτης Μανώλης
Μεράντζας Δημήτριος
Μπαλτογιάννης Σταύρος
Οικονόμου Ελένη
Παλλαντζάς Χρήστος
Παναγιωτίδης Άγγελος
Παπαγιάννη Σύνη
Παπαγιάννης Θόδωρος
Παπαδημητρίου Άγγελος
Παπαμιχαλόπουλος Κωνσταντίνος
Παπατζανάκη Αντωνία
Παρχαρίδης Ηρακλής
Παυλοπούλου Ελένη
Πουλόπουλος Τάκης
Πουρσανίδης Σάββας
Ραζής Άγγελος
Σάμιος Παύλος 
Σανταμούρης Χρήστος
Σιδέρης Γιάννης 
Σκούρτης Άγγελος
Σπάρταλης Άγγελος
Σπυρόπουλος Τάκης
Στεφάνου Τάκης
Σχοινάς Παναγιώτης
Τανιμανίδης Παναγιώτης
Τζερμιάς Γιάννης
Τούντα Σοφία
Τρανός Νίκος
Τσαλαματά Βίκυ
Χάρος Μανώλης
Χρυσικός Θοδωρής

Συμμαχία για την Ελλάδα




Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

ΠΑΣΟΚαρία και αστακομακαρονάδα




Μνήμη Βλάση Κανιάρη (1928-2011)


Κατακλυσμός οι αναμνήσεις για το σαραντάχρονο κιτς λόγω της λαοπρόβλητης 3 Σεπτεμβρίου: Πυλώνες -τι λέξη, ανάλογη προς το "διακύβευμα"- του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν σταθερά η ευτέλεια, ο επιθετικός λαϊκισμός, η αγραμματοσύνη, η χυδαία επίδειξη, ο νεποτισμός, ο φαβοριτισμός, η πλήρης αντιστροφή των εννοιών και των νοημάτων, η πολιτική αλητεία, η γιαλαντζή επανάσταση των μικροαστών, το λουμπεναριό των Βορείων προαστίων και της Μυκόνου, το ξεπούλημα των αξιών πλάι στο ξεπούλημα και την δήωση της χώρας. Για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε και να έχουμε ακόμη πρωταγωνιστές τον Βαγγέλη που αθώωσε τον ´Ακη στο Κοινοβούλιο και την αθώα Φώφη στο υπουργείο άμυνας. Σαν να μην διαθέτει ιστορική μνήμη και πολιτικό ένστικτο αυτός εδώ ο τόπος. Σαν να είναι ο μαζοχισμός η υψίστη κοινωνική μας αρετή.
Τέτοιος ξεπεσμός δεν μπορούσε να αφήσει την τέχνη ανεπηρέαστη και ιδιαίτερα τα εικαστικά που εκ φύσεως παράγουν "έργα", δηλαδή φετίχ υψηλής χρηματιστηριακής αξίας. Το αξιοθρήνητο φαίνεσθαι της εποχής αντιστοιχήθηκε προς μια ρεαλιστική βιρτουόζικη ζωγραφική που ξετρέλαινε τους αδαείς νεόπλουτους προσφέροντάς τους άλλοθι παιδείας και τεκμήρια καλλιεργημένου γούστου. Ακόμη και ο τρόμος των εικόνων υπήρξε σαφώς σκηνοθετημένος χωρίς εσωτερική δόνηση και πνευματική αγωνία. Απ´ την άλλη, το δήθεν των καιρών ενέπνευσε την ανάλογη ψευδο-εννοιολογική έκφραση την οποίαν θα απορροφήσουν οι πιο πονηρεμένοι φιλότεχνοι, δηλαδή οι επενδυτές της χρηματιστηριακής φούσκας και της τραπεζικής αυθαιρεσίας. Εύκολο χρήμα, εύκολες σχέσεις, εύκολη συναισθηματική τέχνη, εύκολες συλλογές και συλλέκτες που εκστασιάζονταν εμπρός στο προφανές ταυτίζοντας την αισθητική με τη διακόσμηση. Τραπεζίτες, μεγαλοδικηγόροι, μεγαλογιατροί, μεγαλοεργολάβοι, μεγαλολαμόγια και λοιποί εθνικοί επιχειρηματίες βρήκαν τον απόλυτο τρόπο για να ξεπλύνουν χρήμα και παλιές αμαρτίες. Οι εξαιρέσεις ελάχιστες: ο αδικημένος
Θόδωρος Πάντος, ο ξεχασμένος Κώστας Κλουβάτος, ο διαρκώς ανήσυχος και ανικανοποίητος Βλάσης Κανιάρης, ο Ηλίας Δεκουλάκος, από αυτούς που έφυγαν. Και από τους ενεργούς και ακόμη παρεμβατικούς ο Δημήτρης Αληθεινός, ο Νίκος Μπάικας, ο Κυριάκος Κατζουράκης, ο Γιάννης Ψυχοπαίδης. Βέβαια κανείς δεν γούσταρε δυσάρεστα έργα. Κορυφαίο παράδειγμα το "Ό, τι θέλει ο λαός, από πίσω κι από μπρος" του Κανιάρη που το κατάλαβαν ελάχιστοι και το αξιοποίησαν ακόμη πιο λίγοι. Ή, η εγκατάσταση με τα τσιμέντα Τιτάν και την Ελληνική σημαία έξω από την Εθνική Πινακοθήκη ως βαρυσήμαντο πολιτικό σχόλιο. Έφριξαν τότε από ιερή οργή όσοι τάχα μου δεν καταλάβαιναν. Βλέπετε, τέτοιες παρεμβάσεις δεν συνέφεραν στο γενικευμένο κλίμα της συναίνεσης και της διατεταγμένης ευτυχίας. Την ίδια στιγμή, οι "μεγάλοι" καλλιτέχνες μεγαλουργούσαν. Ακόμα μεγαλουργούν, τα καλοκαίρια, στα μεγάλα ξενοδοχεία και τα τουριστικά θέρετρα. Τέχνη της αρπαχτής, τέχνη για άμεση κατανάλωση, η οποία, βέβαια, ενδείκνυται για νύχτες με πανσέληνο και μετά από μιαν αστακομακαρονάδα...!


Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Ρέκβιεμ για μιαν εποχή


Στο Ν. Γ. Ξυδάκη και στο Ν. Σεβαστάκη

Τέτοιαν ημέραν αδελφοί,
Τρεις του Σεπτέμβρη να περνάει
Μνημονεύετε Άκη, τον Μεγαλομάρτυρα
Και Μαλέσιο και Τσουκάτο και Λαλιώτη
Και τ' άλλα τα παιδιά. Πλην Ρουμελιώτη,
Του Αποστάτη και πλην Βαγγέλη,
Του Αχόρταγου, και Αρχολίπαρου.
Μνημονεύετε Μιμή και Φώφη και Άντζελα,
Και Γιωργάκη και Άντα και Μαργαρίτα
Και Βέλτσο και Τσουκαλά και Σημίτη,
Και Γιάννο και πάλι Λαλιώτη, τον Αόρατο
Και Καγιέν και Κλικ και Κωστόπουλο
Και Ψυχάρη και Θέμο καθώς προετάχθη.
Μνημόσυνο σήμερα όχι τόσο
Για αυτούς αλλά για εσάς
Που τους ψηφίσατε και τους ψηφίζετε
Και πιθανόν να τους ξαναψηφίζετε
Μεταλλαγμενους σε Μητρόπουλους και Κουρουμπλήδες
Και Σακκοράφες επειδή
Μια φορά Πάσοκ για πάντα ΠΑΣΟΚ
Αδελφοί μου κλεπτοαμφιφυλόφιλοι
Και αδελφές του λάιφστάιλ
Και της Πινακοθήκης Πιερίδη -μέρα που είναι σήμερα-
Και του Ψινάκη και του MEGA και του Πρετέντερη,
Και του Κωστάλα με την άψογη προφορά
Στα αγγλικά. Τα ελληνικά
Ας τα μιλάνε πλέον οι Αλβανοί.
Τι μας χρειάζονται στη Ψαρού
Και το Σουπερπαραντάιζ;



Μαντινάδα για τον Γιάννη Σμαραγδή

Γαϊδούρι ξεσαμάρωτο
Τον Σαμαρά γυρεύει.
Μα δεν τον βλέπει τον γκρεμνό
Και πέφτει στα Ερέβη.

Τον πόνο που' χω στη καρδιά
Αμπώχνω με το γέλιο
Μα όντε μοναχός μου βρεθώ,
Χτυπιέμαι με φραγγέλιο.