Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Επιτέλους! Πανσέληνος στην Επίδαυρο

 

Μια μαγική παράσταση είδαμε απόψε στην Επίδαυρο που δίκαια θα  συγκαταλέγεται στις αρτιότερες των τελευταίων ετών. Ο παππούς Αριστοφάνης πρέπει να είναι πολύ ευχαριστημένος αυτό το βράδυ γιατί και η ποίηση του διασώθηκε και η διδαχή του κατέστη πάλι επίκαιρη- ο πολιτικός, υπαρξιακός του λόγος - και το θέατρο του με αλώβητο το χιούμορ του , διαπέρασε επιτυχώς την κρούστα του χρόνου και προσθαλασσώθηκε αρτιμελές στο αξιοθρήνητο πέλαγος της ελληνικής κρίσης. Καλύτερα, της ελληνικής παρακμής. Ο Καραθάνος διέσωσε την μελαγχολία για την απραγματοποίητη ουτοπία και το ανέφικτο της ιδανικής πολιτείας. Ήταν μια παράσταση σύνολου, με εκείνη την χημεία που ενοποιεί τα επιμέρους. Ξεχώρισαν ο Σερβετάλης Μπάστερ Κήτον, ο Καραθάνος εμπνευσμένος ινδαλγός και ο Παπαδημητρίου ως περσόνα του εαυτού του πέρα από φύλα.
Ο Καραθάνος δούλεψε τους Όρνιθες από κάτω με βιωματικά, εμπειρικά υλικά και κέρδισε όλα τα στοιχήματα. Χωρίς παραχωρήσεις σε εύκολα αστεία ή βωμολοχίες. Η παράσταση του είχε πνευματικότητα, συγκίνηση, ανθρωπιά, ιερά μανία (!), σουρεαλιστικόν οίστρο ενώ τα ευρήματα του δεν εξαντλούνταν επ ' ουδενί στο εύρημα. 
Η εμπνευσμένη, σκηνική οργάνωση του χώρου υπήρξε  εφάμιλλη της  ιστορικής πρότασης του γλύπτη Τάκι στην Ηλέκτρα του Κακογιάννη με την Ειρήνη Παππά πριν μισόν αιώνα! 
Η Νεφελοκοκκυγία απόψε ήταν μια εξωτική ατόλη στον Ειρηνικό με βροχές επί σκηνής και το φεγγάρι  (;) του Ιούλιου Βερν να ίπταται σαν θαύμα του ουρανού. Χωρίς αιτία όπως όλα τα αληθινά θαύματα. 
Ο Καραθάνος και η παρέα του ξεπέρασαν όλα τα στερεότυπα, τα κλισέ που δυναστεύουν αυτό το έργο από την εποχή των Κουν -Χατζιδάκι -Τσαρούχη - Ρώτα και δημιούργησαν μια παράσταση απαλλαγμένη από οποιοδήποτε μιμητικό φολκλόρ ή ελληνοκαφρική αφέλεια. Ξεπέρασαν τον φόβο και το δέος. Ουσιαστικά επρόκειτο για  μια σπονδή στον έρωτα και την επανάσταση που χλευάζει τον μικροαστισμό και τις πόζες του.  Οι αναφορές του ήταν στον Μπάστερ Κήτον,τον Σαρλώ,  τους Εστραγκόν και Βλαντιμίρ του Μπέκετ, στον Καραγκιόζη της Κοκκίνου και του Αβδελιώδη κλπ. Εικόνες καταιγιστικές που όμως δεν κουκούλωναν τον θεατρικότατο λόγο με κορυφαία την βασίλισσα της Μεγάλης Βρετανίας, περιφερόμενο ξόανο εξουσίας. 
Η στιβαρή μουσική υπομνημάτιζε σοφά τις σκηνές και ανήγγελλε τις κορυφώσεις. Αυτοσχεδιασμός και σοφία. Μόνη ένσταση ή παρουσία της Μποφίλιου που το διασκέδαζε μεν αλλά δεν έπειθε. Φαντάζομαι πως μια λυρική τραγουδίστρια σαν λ.χ την Ειρήνη Καράγιαννη θα ήταν πολύ πιο ενδεδειγμένη. 
Τι να πω για την εκπληκτική νάνο, την βγαλμένη από τις Μενίνας του Βελάσκεθ ή τον ΑΜΕΑ  Δία που έτρεχε πάνω σε τεχνητές κνήμες; Ο Καραθάνος δούλεψε το σοκ και το μεταμόρφωσε σε  άδολο ανθρωπισμό. Δύσκολα πράγματα ακόμα και για το θέατρο με τα κατά συνθήκην ψεύδη του!

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

Ένας νεκρός στον καθρέφτη λάμπει!



HENRI CARTIER - BRESSON
GREECE. Piraeus. 1953. Zeibekiko dancer in a café.

Ο φακός μαγεύεται, είναι φυσικό, από τον σκυμμένο χορευτή στο πρώτο επίπεδο. Διαθέτει το προφίλ φιγούρας του θεάτρου σκιών και μπριγιαντίνη στο μαλλί. Είναι αποσκελετωμένος έφηβος της Κατοχής και του Εμφυλίου. Είναι μαγκίτης αλλά όχι μάγκας. Κρατάει κομπολόγι και χαμηλώνει για να ακουμπήσει το πάτωμα. Πλακάκια; Από την γη παίρνει δύναμη σε αυτό το κατά μόνας ταξίδι. Η επιτήδευση στην κίνηση του, παρά την σεμνότητα της, αποκαλύπτει μίμηση παλαιότερων προτύπων. Τον έχει καταλάβει η τραγουδίστρια με τον χρυσό (!) σταυρό και χαμογελάει. Κρατάει το τέμπο με τα δάχτυλα. Το αιώνιο θήλυ. Ο μπουζουξής είναι πιο αυθεντικός ενώ ο μουσικός πίσω του βρίσκεται σε έκσταση. Με ακορντεόν!
Προσέξτε τον καθρέφτη και την λειτουργία του : Διπλασιάζει τον χώρο δημιουργώντας μία νεκρή φύση με το πήλινο ανθοδοχείο. Χους εις χουν. Επιθυμία, ντέρτι, ερωτισμός, κοινωνικοί ρόλοι, ιεραρχία αλλά και η αβάσταχτη παρουσία του θανάτου. Ανάμεσα στα μαύρα και τα γκρίζα. Στα μάτια που κοιτάνε χωρίς να βλέπουν.
Και βέβαια όλοι καταλάβατε σε ποιόν ανήκει το φαλακρό πρόσωπο του καθρέφτη. Τι ακούει, ποιον περιμένει. Γιατί γύρω του το φως έγινε μαύρο. Η μουσική υπάρχει, κατά τ ' άλλα, μέσω της σιωπής.
Σύνθεση - μάθημα που παραπέμπει στα καλύτερα κινηματογραφικά πλάνα του '50. Ροσελίνι και Κούνδουρος. Κακογιάννης και Φελίνι. Τότε που οι αστοί ιχνηλατούσαν τον θαμμένο κόσμο των λούμπεν προλετάριων. Την ιερή λαϊκότητα πριν καταντήσει φολκλόρ. Νεορεαλισμός και μαγικά υπονοούμενα. Τέχνη ... Με χωμάτινα υλικά.

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Πορτρέτο Νεοέλληνα

 
 

Αυνανίζεστε και μην πληθύνεστε !
Νίκος Καρούζος

Κρατάει το πέος του
για να ουρήσει
με την υπερηφάνεια
που σφίγγει ο Δίας
τον κεραυνό του.

Χαϊδεύει το πουλί του
μετά τη συνουσία
με την τρυφερότητα
που ο Ζευς αγγίζει 
τον αετό του.

Είναι αυτός,
το alter ego,ο αδελφός
Νεοέλληνας,
Ολύμπιος Vir Heroicus
Sublimis.
.....
 "Του κόσμου ήρθ' η συντέλεια
     μα εμείς περνάμε τέλεια !"

ΥΓ. Αναφορά στον διάσημο τριμερή πίνακα του Barnett Newman (1951) που εκτίθεται στο MOMA της Νέας Υόρκης.
     







Η απομάγευση της εξουσίας

  Μα είναι ποτέ δυνατόν; Είναι δυνατόν να χάσει ποτέ η εξουσία τη μαγεία της, τη σαγήνη της, την ιδιαίτερη της λάμψη; Ίσως το πιο ισχυρό αφροδισιακό της εξουσίας να είναι αυτή η ιδιαίτερη άλως που διαθέτει. Μπορεί λοιπόν ποτέ να την απολέσει; Μα τότε θα συνέβαιναν τα ύστερα του κόσμου όπως θα έλεγε και ο συγχωρεμένος Μήτια Καραγάτσης. Έχουμε ξαναπεί ότι η εξουσία τελικά είναι εξουσία είτε με δεξιό είτε αριστερό πρόσημο. Όσο κυνικός και αν είναι αυτός ο σολιψισμός, όσο απογοητευτική κι αν φαίνεται μια τέτοια διαπίστωση, δυστυχώς συνιστά την πιο πικρή πολιτική αλήθεια. Δείτε τους Συριζανέλ που σήμερα  κυβερνάνε με τον τρόπο που παλιά κατήγγελλαν, δηλαδή με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και με τους "μισθωτούς" της Βουλής σε διακοσμητικό ρόλο.
 

Όμως στην Ελλάδα της πρώτης φθοράς αριστερά συμβαίνει πασίδηλα αυτό ακριβώς το γεγονός:  Η εξουσία απομυθοποιείται, χάνει τη μαγεία της για να θυμηθούμε τον δημοφιλή όρο του Max Weber, κάθε μέρα περισσότερο. Ίσως είναι η πρώτη φορά που όλα, συλλήβδην, τα μαζικά μέσα επικοινωνίας αλλά και τα λεγόμενα social media χρησιμοποιούν το υποκοριστικό όνομα του προέδρου της Δημοκρατίας -και μάλιστα σχετλιαστικά, ειρωνικά, απαξιωτικά- όταν αναφέρονται στον ανώτατο άρχοντα της χώρας. Πρώτη φορά ο ανώτατος πολιτειακός άρχων απλά δεν εμπνέει σεβασμό ως πρόσωπο. Αλλά και ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας, σε ποιον σήμερα εμπνέει τον ελάχιστο σεβασμό, ποιος σήμερα ζηλεύει τη θέση του; Ακόμα και ο πιο ματαιόδοξος, ο πιο αρχομανής, ακόμα και ο τελευταίος ηγετίσκος της αντιπολίτευσης, ειδικά τη στιγμή αυτή, δεν ζηλεύει τον Αλέξη, δεν θα ήθελε επ' ουδενί να είναι στη θέση του. Το Μαξίμου μοιάζει τόπος τιμωρίας. Μα θα μου πείτε, ο Αλέξης ταξίδεψε ταξίδεψε στην Κίνα, συναντάται συχνά με τον Γιουγκέρ ή την Μέρκελ, μιλούσε την προηγούμενη εβδομάδα με τον Πούτιν ενώ τον έχει δεξιωθεί ο ίδιος ο Ομπάμα στον Λευκό Οίκο. Θέλουμε, δεν θέλουμε ο Αλέξης είναι ένας διεθνής σταρ, έστω και αναλώσιμος. Αφού έχει εξασφαλίσει τα 15 λεπτά  δημοσιότητας του Άντι Γουόρχολ για πολύ μεγαλύτερο, χρονικό διάστημα και με σαφώς πιο εντυπωσιακή,με παγκόσμια εμβέλεια. Μετά όμως τι; Ποιό θα είναι το τέλος όλης αυτής της φαντασμαγορίας, αυτής της αυταπάτης όπως θα έλεγε κι ο ίδιος;
Αν δεν έχουμε χάσει εντελώς το μυαλό μας και αν δεν μας έχει απορροφήσει αυτός ο υδαρής πολτός της καθημερινότητας και των ηλιθίων προτύπων που τα media προβάλλουν, όλη αυτή η "δόξα" του Αλέξη είναι και ανώφελη για το κοινωνικό σύνολο και επικίνδυνη για το μέλλον της χώρας. Ποιος αμφιβάλλει σήμερα πως ο Αλέξης, έστω και αν δεν αντιμετώπισει στο προσεχές μέλλον κάποιο ειδικό δικαστήριο, δεν θα υποστεί την αμείλικτη ετυμηγορία της ιστορίας; Προσωπικά συμπονώ το παλιό μου φίλο, τον ενθουσιώδη κομσομόλο του κόμματος, τον Αλεξάκη με το πλατύ αθώο χαμόγελο και τα πλατιά όνειρα, τώρα που αποδείχτηκαν πως δεν είναι καθόλου αθώα όνειρα και φιλοδοξίες αλλά μάλλον εφιάλτες για όλους μας. Δεν τον ζηλεύω λοιπόν καθόλου έστω κι αν πήγε στην Γουάσινγκτον ή την Νέα Υόρκη και είδε να γελάει πίσω από την πλάτη του ο ίδιος ο Clinton με τα γέλια του Ρασπούτιν. Ή, αν οι φίλοι του στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση μετά από κάθε μυστική ή φανερή συνάντηση τους, μετά από κάθε καινούργια παραχώρηση του, μετά από κάθε αναμενόμενη ή απρόβλεπτη κωλοτούμπα τόσο του ίδιου όσο και της κυβέρνησης που εκείνος κανοναρχεί. Ποιός ζηλεύει πια τον έλληνα πρωθυπουργό, τον Αλέξη Τσίπρα, ή τους περίφημους υπουργούς του, ή την συμπαγή, διορισμένη λόγω λίστας, κοινοβουλευτική του ομάδα στην οποία βασιλεύει η δημοκρατία του νεκροταφείου; Σε τι διαφέρει ο δεξιός αστός Βουλγαράκης από τον αριστερό αστό Φλαμπουράρη; Απλώς ο τελευταίος φρουρείται από περισσότερους μπάτσους και χρησιμοποιεί περισσότερα αυτοκίνητα. Μαξιμαλισμός! 
Ποτέ άλλοτε, το επαναλαμβάνω, ποτέ άλλοτε η Ελλάδα δεν είχε μια κοινοβουλευτική εκπροσώπηση τόσο χαμηλού, τόσο αγοραίου επιπέδου, ποτέ άλλοτε τόσο ασήμαντοι, μικρονοϊκοί άνθρωποι δεν είχαν εισβάλει για να κορδακίζονται ξεδιάντροπα στο ναό της δημοκρατίας. Και δεν εννοώ μόνο τους Χρυσαυγίτες. Και ούτε βέβαια διαθέταμε ποτέ τόσο ασήμαντους, τόσο ανυπόληπτους, τόσο συμπλεγματικούς υπουργούς ή ανώτατους κρατικούς λειτουργούς όπως σήμερα. 
Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, θα παραδεχόμασταν ότι ανέκαθεν η εξουσία έβγαζε γέλιο. Ανέκαθεν ενέπνεε γελοιογράφους, επιθεωρησιογράφους, κωμωδιογράφους και ηθοποιούς που ανέβαιναν στη σκηνή μόνο και μόνο για να σατιρίσουν τα τρέχοντα πρόσωπα της κυβέρνησης ή τους παρδαλούς αρχηγούς της αντιπολίτευσης. Θυμάμαι εδώ την κότα που συνοδεύει πάντα τον Κωνσταντίνο Τσάτσο εις ανάμνησιν της άστοχης παρέμβασης του ως προς το κατέβασμα των Ορνίθων των Κουν, Χατζιδάκι, Ρώτα, Ραλλούς Μάνου από το Ηρώδειο αλλά και το παρδαλό κατσίκι, πάλι του Φωκίωνα Δημητριάδη, που ακολουθούσε σταθερά τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο ή ακόμα τα φρύδια του Καραμανλή όπως τα ζωγράφιζε ο αμίμητος- αμείλικτος Μποστ ή τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Τρίτο Δρόμο του δια χειρός Γιώργου Ιωάννου ή τον θείο Καραμανλή - προτομή και τον ανιψιό - εξουσία σε συνδυασμό με τον μπαμπά Αντρέα και τον υιό Γεωργάκη από το ιδιοφυές πενάκι του Δημήτρη Χαντζόπουλου.
Και τώρα; Μα τώρα έχουν στομώσει και οι εμπνεύσεις και τα μολύβια τόσο των γελοιογράφων όσο και των κωμωδιογράφων. Καμιά επιθεώρηση το καλοκαίρι δε θα γελοιοποίησει τον Τσίπρα, ούτε θα παίξει με το επώνυμό του και την ομόηχη λέξη τσίπα στον τίτλο της ή κάτι ανάλογο. Τώρα, η ίδια η πραγματικότητα είναι γεμάτη από κωμικά  γκανγκς, γκάφες, γελοιότητες σε τρόπον ώστε να προκαλείται αυθόρμητος κλαυσίγελως αλλά και βαθύτατη οργή και απύθμενη απογοήτευση. Φερ´ ειπείν η διαπίστωση της Γεροβασίλη ότι είναι αντισυνταγματική μια αντικυβερνητική διαδήλωση στο Σύνταγμα. Η κοινωνία διακατέχεται από μια απογοήτευση τέτοια που κανένα κριτικό σχόλιο ή γελιογραφικό σκίτσο δεν μπορεί να ξεπεράσει... Το Μαξίμου είναι, μήνες τώρα, σταθερά αποκλεισμένο από οποιαδήποτε πρόσβαση και είναι φρουρούμενο από διμοιρίες και θωρακισμένα των ΜΑΤ, κανένας υπουργός δεν μπορεί εύκολα να κυκλοφορήσει δημόσια και πολύ περισσότερο να εμφανιστεί και να εκφωνήσει λόγους σε κομματικά ή μη ακροατήρια. Η αριστερή κυβέρνηση τρέμει πλέον και δεν θέλει πολλά-πολλά με τον λαό της! Η πλήρης απομυθοποίηση της εξουσίας!  
Η απόλυτη αποτυχία, η απόλυτη γελοιοποίηση, ο απόλυτος εκπεσμός της κυβέρνησης των Συριζανέλ, του Τέρενς, του Σπίρτζη, του Σκουρλέτη ή της Τζάκρη, η άκρα της απομάγευση έχει στερήσει από κωμωδιογράφους και σατιρικούς τα απαραίτητα εργαλεία, τα όπλα της εργασίας τους. Και είμαστε ακόμα στην αρχή.

ΥΓ. Ο Νίκος Φίλης τείνει να γίνει, με όποιο κόστος σημαίνει αυτό, ο Άδωνις του Τσίπρα. Αδολέσχης και παντογνώστης, λαϊκιστής και προβοκάτορας μιλάει για πράγματα που αγνοεί υποκαθιστώντας  ως μη έδει σεβάσμιους ακαδημαϊκούς δασκάλους ξεφτιλίζοντας διδακτορικά και εξειδικεύσεις και καθιστάμενος το πιο ισχυρό επιχείρημα της αντιπολίτευσης. Ενώ ο Μητσοτάκης έχει μόνο έναν αδύναμο κρίκο, ο Τσίπρας διαθέτει περισσότερους. Όταν, κάποτε κατάκοπος κοιμάται ο Φίλης, ξυπνάει ευδιάθετος και έτοιμος για όλα ο Σπίρτζης και πάει λέγοντας. Ο θίασος της γελοιότητας μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ. Έτσι λοιπόν ο Φίλης με το σοβαροφανές, αυστηρό όσο και βαρετό ύφος του κατηχητή, κατάφερε να προσδώσει  στο απολίτικο κίνημα των "Παραιτηθείτε" μια σοβαρή θεωρητική ραχοκοκαλιά. Κατέστησε πάλι επίκαιρο τον σεφερικό λόγο: "Κύριε, όχι με αυτούς, ας γίνει αλλιώς το θέλημά Σου". Ο Φίλης, αφού κατάφερε ως διευθυντής της να μειώσει στο ήμισυ την κυκλοφορία της ήδη αποδεκατισμένης "Αυγής", τώρα θέλει να επιτύχει το ίδιο και στο κόμμα του. 

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Του Λαζάρου, του Τετραημέρου (φίλου του Χριστού)

Συμπληρώθηκαν πέντε χρόνια από το θάνατος του Γιάννη Βαρβέρη (25 Μαΐου 2011)


Ο Γιάννης Βαρβέρης γεννήθηκε παιδί γερασμένο, γεγονός που τον κατέστησε άκρως ευτυχή και του επέτρεψε να μην έχει ηλικία. Τουτέστιν να πεθάνει παιδί.
Έκτοτε σέρνει τα βήματά του εκεί επάνω όπως τα έσερνε, ιερατικά, κι εδώ κάτω, απόλυτα εξοικειωμένος με τις ηλικιωμένες βεντέτες του Παραδείσου...
Ο Γιάννης δεν υπήρξε εφτάψυχος, είχε όμως μιαν, άκρως, γενναία καρδιά. Ο Γιάννης πλάγιαζε από νωρίς με την αρρώστια, από νωρίς φλερτάριζε με την οδύνη, ο πόνος δεν είχε μυστικά γι αυτόν. Διάβαζε από μικρός τον θάνατο στα χείλη κι ήταν διατεθειμένος να του δίνει παθιασμένα φιλιά κάθε τόσο. 
Ο Γιάννης είχε μία, πλην ατρόμητη καρδιά που δεν καταδεχόταν οίκτο ή ελεημοσύνες. Ο πόνος γαλβάνιζε το χιούμορ του και τα δάκρυα τον έκαναν ποιητή. Αυτά τα δάκρυα τα φορούσε σαν παράσημα αλαζονικά όταν προκαλούσε την Τύχη που δεν είχε. Με το γέλιο πάλι απασχολούσε τζογαδόρικα εκείνο το παιδί που μαράζωνε μέσα του. Κοινοτοπίες λέω: Ο καθένας κρύβει μέσα του ένα παιδί. Το θέμα είναι πως το παιδί αυτό θα μάθει χαρωπά και να πεθαίνει.
Ο Γιάννης λάτρευε την ποιητική παρακμή των σκυλάδικων, ο Γιάννης όμνυε στην προϊούσα φθορά, την υγεία δηλαδή των όντων που πεθαίνουν.
Και ο θάνατός του, μερακλής, τον τσίμπησε σ' ένα ταξί καθ' οδόν για το τίποτε -υπέροχος ο ταξιτζής στον ρόλο του Αχέροντα-. Ο Γιάννης, τυχερός επιτέλους, γέρνοντας κομψά στο πίσω κάθισμα, γλίτωσε έτσι το κόμιστρο...


2.6.2011


Από το βιβλίο μου "Τραγούδια για το Πένθος" που κυκλοφορεί ήδη σε δεύτερη έκδοση

Παλίμπαιδες

 

Στη φίλη μου Κική Δ.

Κουτσά-στραβά και με λάθη
Κι αφού περάσουν χρόνια άσκησης 
Μαθαίνουμε, απ´ τα θρανία ακόμη,
Τον ρόλο της νεότητας. Κι όλοι μας 
Πρωταγωνιστές, χωρίς εξαίρεση. 

Και μόλις τον υποδυθούμε με επάρκεια
Κι αφού στα ρούχα βολευτούμε και τις μάσκες του
Έξαφνα βάζει τις φωνές ο σκηνοθέτης
Τι παλαιομοδίτικο στυλ, τι απαράδεκτο...
Σαν γέροι παίζετε! 

3/3/2015  

Από το βιβλίο μου "Τραγούδια για το Πένθος" που κυκλοφορεί ήδη σε δεύτερη έκδοση

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2016

Το Βασίλειο της αιώνιας Παιδικότητας*

 

Στους φίλους μου Κώστα Κρεμμύδα και 
Βαγγέλη Κούμπουλη που με συγκίνησαν.
                                                                              
Θα μπορούσα να πω "μια φορά και έναν καιρό" αλλά το παραμύθι αυτό συμβαίνει τώρα και το βασίλειο του παραμυθιού είναι δίπλα μας. Θα σας μιλήσω απ´ ευθείας λοιπόν για έναν τόπο που οι άνθρωποι δεν μεγαλώνουν ποτέ, που ζουν και συμπεριφέρονται σαν παιδιά δηλαδή παιδιαρίζουν συνεχώς ακόμα κι όταν είναι γέροι. Που αρνούνται να ενηλικιωθούν αλλά που συμβιώνουν με το στίγμα του παλιμπαιδισμού για πάντα. Που π.χ θεωρούνται νέοι, πολλά υποσχόμενοι καλλιτέχνες άνθρωποι που πενηνταρίζουν. Που συχνά χρησιμοποιούν προς εαυτούς και αλλήλους την δικαιολογία "Παιδί είναι ακόμη". Περιττό να πω πόσο ξεχωριστός είναι αυτός ο τόπος ο χωρίς μνήμη και πόσο ευτυχισμένοι και μακάριοι οι κάτοικοι του. Οι αεί παίδες αλλά όχι παιδιά της ιστορίας όπως ήθελε ο θείος Κάρολος! Που ξεχνάνε μήπως και τους ξεχάσουν.

Σας μιλώ για έναν τόπο που δεν έχει καμιά σημασία αν κανείς ψηφίζει στα δεκαοχτώ, τα δεκαεφτά, τα έντεκα, ή και τα τριαντατρία αφού οι διαφορές ανάμεσα στις διάφορες ηλικίες είναι, συνήθως, ασήμαντες. Έτσι, άλλοτε ο ένας βασιλιάς της όλβιας αυτής χώρας αποφασίζει να μην ψηφίζουν οι κάτοικοι της καθόλου, άλλοτε να ψηφίζουν καθημερινά, άλλοτε άλλος να ψηφίζουν όποτε ο ίδιος είναι στενοχωρημένος ώστε να ψυχαγωγείται, άλλοτε να ψηφίζουν από το νηπιαγωγείο μήπως και ωριμάσουν εγκαίρως. Σαν τις ντομάτες. Ή τα πεπόνια. Ιδίως αυτά. Επίσης οι προειρημένοι άρχοντες είναι γνωστοί με τα υποκοριστικά τους, π.χ. Πάκης, όχι λόγω οικειότητας αλλά επειδή οι ίδιοι ενσαρκώνουν το άκρον άωτον της νηπιακότητας.

Όμως κανένα από τα παραπάνω μέτρα δεν έπιασε στ' αλήθεια ποτέ, γιατί οι άνθρωποι εκείνου του ευτυχισμένου βασιλείου δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να αναλάβουν ευθύνες περισσότερες από όσες αναλογούσαν στην αμέριμνη παιδικότητα τους γιατί τότε θα έπαυαν να είναι αυτό που ήταν και που τους άρεσε πολύ να είναι και θα γίνονταν κάτι άλλο που δεν ήθελαν καθόλου να γίνουν. Και αυτό προσωπικά μου φαίνεται πολύ λογικό γιατί ποιος, παρακαλώ, επιθυμεί πραγματικά να μεγαλώσει όταν μπορεί να παραμένει παιδί; Και να του συμπεριφέρονται σαν παιδί; Και να έχει όλα τα προνόμια των παιδιών χωρίς καμιά, μα καμιά από τις υποχρεώσεις των μεγάλων;

Από την άλλη πλευρά, ήταν απολύτως φυσικό να μην ισχύουν σε αυτόν τον τόπο εκείνα που ίσχυαν σε άλλες χώρες και τόπους, φερ´ ειπείν η μέθοδος εργασίας, το επιχειρείν, οι παραγωγικές πρωτοβουλίες, η φορολόγηση, η δανειοδότηση κλπ. Αλλά και οι νόμοι ή οι διατάξεις ήταν κάπως χαλαρές και δεν πολυίσχυαν, για να μη πω ότι δεν ίσχυαν καθόλου, γιατί πως να ζητήσεις από τα νήπια να εφαρμόζουν νόμους και κανόνες αφού από τη φύση τους τα παιδιά είναι άτακτα και απείθαρχα. Αυτή, εξάλλου, είναι και η ομορφιά τους. Αυτή η γλυκιά, ούτως ειπείν, αναρχία. Αλλά και των επιχειρηματιών επίσης. Αφού αυτή η χώρα είναι γεμάτη απο όμορφους, άτακτους, μικρούληδες επιχειρηματίες. Που διψάνε για στοργή και - κρατική - προστασία. Εξ αυτού του γεγονότος στο βασίλειο - απέραντο νηπιαγωγείο ανακάλυψαν την τόσο επιτυχημένη έκφραση "κράτος-πατερούλης". Δεν είναι έκτακτη; Και είναι πια όλα τα παιδάκια εκεί τόσο, μα τόσο ευτυχισμένα. Που μερικά αυτοκτονούν από την πολλή ευτυχία ενώ άλλα παίρνουν των ομματιών τους και πάνε αλλού μήπως και μειωθεί λιγάκι η τόση τους ευφορία (το πιάσατε το υπονοούμενο!).

Σε αυτόν τον τόπο των παλιμπαίδων λοιπόν οι βασιλιάδες, όπως ήδη καταλάβατε, ήταν κι αυτοί, όλοι τους ανεξαιρέτως, παιδιά. Παιδιά ζωηρά, χαριτωμένα με παιδικά μυαλά, νηπιακούς συλλογισμούς και παιδιάστικες συμπεριφορές. Όλα, χωρίς εξαίρεση, το τονίζουμε : Ο Κωστάκης, ο Γιωργάκης, ο Αντωνάκης, ο Βαγγελάκης, ο Κούλης αλλά κι ο Αλέξης, ο πιο μικρούλης αλλά και ο πιο ξεπεταγμένος. Που δεν του παράβγαινε κανείς άλλος στα παιγνίδια και τις σκανταλιές και τα ψέματα. Ιδίως αυτά.

Πόσο ευτυχισμένοι ζούσαν όλοι σε εκείνο το βασίλειο της παιδικότητας χάρη στις ζαβολιές και τα παραμύθια του Αλέξη. Πόσο διασκέδαζαν όλοι με τις σκανταλιές και τα λογοπαίγνια του! Ιδιαίτερα όταν μπέρδευε τη λέξη "αυταπάτες" με την λέξη "απάτες". Φοβερός ο μπόμπιρας! Έκαναν όλοι κάτι γέλια που ακουγόντουσαν ως τη Γερμανία. Και την Κίνα και την Αμερική μπορώ να σας πω. Τα σουσούμια αυτά, κι άλλα περισσότερα, ο μικρός Αλέξης τα είχε ξεσηκώσει από έναν παλιότερο βασιλιά, τον Αντρέα που ενώ ήταν γέρος, παιδιάριζε πιο πολύ από όλους!  "Μιμή δώσε μου ένα μήλο!" έλεγε και ξεκαρδιζόταν απ´ τα γέλια ενώ μπαινόβγαινε σε αεροπλάνα και νοσοκομεία. Ήταν, βλέπετε ο γέρος αυτός, ο πρωτοπαιχνιδιάρης, αφενός πολύ γέρος και αφετέρου γιος του, λεγομένου, Γέρου της Δημοκρατίας (εξ ίσου παιχνιδιάρη και εκείνου).

Εννοείται πως σε αυτή την χώρα κανείς δεν ήταν, ούτε εξάλλου θα μπορούσε να είναι, σοβαρός επειδή κάτι τέτοιο δεν θα είχε καμιά, απολύτως, σημασία. Άσε που θα χάλαγε -η σοβαρότης-  και τα παιχνίδια των υπολοίπων. Ας πούμε, για παράδειγμα, μπορείς να κάνεις εκλογές ή δημοψηφίσματα με σοβαρούς ή για σοβαρούς; Ή να προωθήσεις επώδυνα μέτρα και μεταρρυθμίσεις που απαιτούν συναίνεση και θυσίες από όλους; Βλέπετε που δεν γίνεται; Θα ήταν η τέλεια αποτυχία, η τέλεια πλήξη. Α, όλα κι όλα, στο βασίλειο της πλήρους και χωρίς περικοπές ή συντομεύσεις παιδικότητας δεν θέλουν να πλήττουν ποτέ. Φαντάζεστε ας πούμε μια σοβαρή Βουλή με ακόμη πιο σοβαρούς βουλευτές; Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι! Η παιδικότητα απαιτεί τουλάχιστον μια θυσία, εκείνη της σοβαρότητας. 

Παραδόξως, τέλος, ενώ απουσιάζουν οι σοβαροί στη χώρα αυτή, πλεονάζουν οι σοβαροφανείς. Αυτοί οι τελευταίοι γίνονται καθεστωτικοί δημοσιογράφοι και αναλυτές ειδήσεων και διευθυντές εφημερίδων και υπουργοί και πρόεδροι τραπεζών ή οργανισμών. Έχουν πάντα ένα σοβαροφανές, πονεμένο ύφος, προϊόν δυσκοιλιότητας ή, σαν να τους πάτησες στον μεσιανό κάλο που θάλεγαν ο Τσιφόρος κι ο Μποστ. Αυτοί οι τύποι  προοδεύουν πάρα πολύ στην Ελλάδα, είναι η χρυσή της νεολαία - κυριολεκτικά - και κάνουν τα υπόλοιπα παιδάκια να ξεκαρδίζονται απ' τα γέλια. Τι καλά που περνάμε! Ακόμη ...


* Το παιδί, παιδί είναι, θα τρέξει, θα παίξει, θα λερωθεί.


ΥΓ. Πάντως στα σοβαρά μιλώντας δεν είμαι σίγουρος αν είναι χειρότερα στο βασίλειο της αιώνιας παιδικότητας ή στον υπόλοιπο, εφιαλτικό κόσμο των ενηλίκων. Ιδιαίτερα τώρα που είναι ορθάνοιχτες οι θύρες του παγκόσμιου φρενοκομείου. Και που η απρόσωπη, διεσπαρμένη βία και το τυφλό μίσος τείνουν να γίνουν καθεστώς. Στο κάτω κάτω ακόμα κι όταν τσακώνονται τα νήπια, το πολύ-πολύ να γρατζουνίσουν κάνα γόνατο.