Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Hate Symbols κ Πατρωνία


Πρόσφατα η επιτροπή μνημείων του Δήμου της Ν. Υόρκης απομάκρυνε ομοφώνως τον ανδριάντα του J. Marion Simson, πατέρα της γυναικολογίας, από το Σέντραλ Παρκ με το αιτιολογικό της παρότρυνσης ρατσιστικού μίσους. Ο δόκτωρ Σίμσον έκανε πειράματα σε μαύρες γυναίκες χωρίς την χρήση αναισθητικού και είχε γίνει πρόξενος πολλών θανάτων. Αυτά αναφέρει η είδηση που αλίευσα από το BBC news. Δηλαδή και στις ΗΠΑ αποκαθηλώνουν αγάλματα και μάλιστα με θεσμικό τρόπο! Και τώρα τα συνακόλουθα ερωτήματα και η αναγωγή τους στα καθ' ημάς.
Τα αγάλματα ως έργα τέχνης έχουν ασυλία ναι ή όχι; Ή μήπως ως φορείς μιας συγκεκριμένης ιστορίας, ιδεολογίας και εποχής υπόκεινται και σε κριτική και σε κατάκριση, ήγουν απομάκρυνση; Ιδιαίτερα μάλιστα εάν εξάπτουν μίση και πάθη; Υπενθυμίζω ότι το ίδιο, δηλαδή βίαιη απόμακρυνση, υπέστησαν, σχετικά πρόσφατα, εκατοντάδες (!) ανδριάντες του Στάλιν, του Σαντάμ, του Τσαουσέσκου κλπ. Αλλά και παλιότερα ο ζωγράφος Κουρμπέ πρωτοστάτησε στο γκρέμισμα του τεράστιου Ναπολέοντα από την Place Vendôme στο Παρίσι. Τα γεγονότα αυτά επιβάλλουν να παραδεχτούμε πως συνιστά συνήθη πρακτική αποδοκιμασίας ιστορικών προσώπων με σκοτεινή ιστορία, η απομάκρυνση των ανδριάντων τους επειδή συντηρούν bad memories και λειτουργούν ως hate symbols.
Και ο Τρούμαν; Διακεκριμένοι, Αμερικανοί ιστορικοί τον αποκαλούν "μικρό διάδοχο ενός μεγάλου" ο οποίος δεν αρκέστηκε στη μία αλλά πάτησε και δεύτερη φορά το κουμπί του πυρηνικού ολέθρου. Χωρίς να υπάρχει πλέον αποχρών λόγος. Απλώς επίδειξη κτηνώδους ισχύος.
Κι εμείς; Εμείς στήσαμε το 1963 τον ανδριάντα του δίπλα στα κέντρα θεσμικής εξουσίας, το Προεδρικό Μέγαρο, το Μαξίμου, τη Βουλή ως σύμβολο διαρκούς πατρωνίας.
- Βοήθησε το δόγμα Τρούμαν και το σχέδιο Μάρσαλ την Ελλάδα να ανανήψει από την φρίκη της Κατοχής; Ασφαλώς ναι, όπως επίσης επισημοποίησε την πρόσδεση της στο άρμα της Υπερδύναμης. Κι αυτό ήταν αίτημα αναμφίβολα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού αλλά και η αναπότρεπτη συνέπεια ενός άχρηστου Εμφύλιου τον οποίο ακόμη ξεπληρώνουμε. Αφιονισμένοι και άφρονες μαζί.
-Είχαν δικαίωμα να ξηλώσουν το γλυπτό οι νεολαίοι του ΚΚΕ; Είχε την υποχρέωση η αστυνομία να προστατεύσει τον δημόσιο χώρο και το μνημείο από τον βανδαλισμό;
Θα είχα εύκολη την απάντηση εάν ήξερα τι σημαίνει πια στις μέρες μας μνημείο, βανδαλισμός και δημόσιος χώρος. Αλλά δεν ξέρω. Όπως δεν ξέρω πλέον τρόπους για να αντιδράσει κανείς, να πει "φτάνει" στην περαιτέρω υποβάθμιση ενός προτεκτοράτου που υποδύεται κωμικά το κράτος. Εσείς;

ΚΟΤΖΙAΣ



Απέφυγα να γράψω για τον πιλότο και τις εξελίξεις στο Σκοπιανό για να μην επαναλάβω τις κοινοτοπίες και τους ξερολισμούς που επιχωριάζουν στο φ.μπ. Επίσης επειδή για κάποια θέματα η σιωπή είναι προτιμότερη.
Για τον Κοτζιά έχω ξαναπεί τη γνώμη μου. Κάτι ανάμεσα σε Πάγκαλο και Βενιζέλο στην χειρότερη όμως εκδοχή. Χωρίς δράμι πολιτικού ένστικτου. Ούτε αίσθησης του δράματος της ιστορίας. Απλώς προσωπικό μεγαλείο. Folies des grandeurs. Με ένα "εγώ" πεφυσιωμένο σαν του Μπαρούφα με το οποίο γοήτευσε τον μοιραίο Αλέξη. Και του ανέθεσε εν λευκώ την εξωτερική πολιτική της χώρας επί τρία χρόνια. Έγραψα εγκαίρως χωρίς να διεκδικώ δάφνες πολιτικού αναλυτή ότι οι Σκοπιανοί μάς χρησιμοποιούν και ότι όλο το σκηνικό δεν προχωράει. Κατάλαβα δηλαδή ότι δεν κατάλαβε ο πολύς Κοτζιάς. Είχα πει μάλιστα στον Φίλη πως αν λύσετε το Σκοπιανό, σταματάω τη κριτική μου. Δεν χαίρομαι που δικαιώνομαι.
Ανησυχώ περισσότερο γιατί η ανερμάτιστη πολιτική Κοτζιά στα ελληνοτουρκικά παραμένει πηγή συνεχών κινδύνων. Οι άνθρωποι αυτοί ούτε προγραμματίζουν, ούτε στοιχειωδώς προβλέπουν. Η κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο μόνο τυχαία δεν είναι. Και οι ένοπλες δυνάμεις οπισθοβατούν ακαθοδήγητες από την πολιτική και την φυσική ηγεσία τους. Χωρίς όραμα και με ψυχολογία ήττας.
Ο Κοτζιάς πολιτεύεται ερήμην του διπλωματικού σώματος και ο Καμμένος ερήμην της στρατιωτικής ηγεσίας. Τα χειρότερα έπονται και δεν υπάρχουν πλέον σοφοί για να ακούσουν τον ήχο των "προσιόντων". Η πολιτεία θυματοποιεί και εκθέτει τους ένστολους σε συνεχείς κινδύνους για να τους αναγορεύσει κατόπιν εορτής σε "ήρωες". Η Τουρκία καταπονεί καθημερινά τα χρονίως καταπονημένα πλοία και αεροπλάνα μας που λειτουργούν καθ' υπέρβαση και χάρη στο φιλότιμο των πληρωμάτων τους. Οι οποίοι δεν θέλουν να είναι ήρωες αλλά να επιστρέψουν στα σπίτια τους με αξιοπρέπεια.
Ντρέπομαι για την παρατεινόμενη υποκρισία των άσφαιρων πατριωτών και ξαναδιαβάζω Παναγιώτη Κονδύλη. Το φθίνον έθνος υποχωρώντας αφήνει ζωτικό χώρο στον επιτιθέμενο αντίπαλο. Όσο για τους σύμμαχους - δανειστές, αυτοί πιέζουν για την επόμενη δόση. Αφού αυτό κατάντησε η Ελλάδα : ένα προτεκτοράτο, ένα τζάνκι της Ευρώπης που εκλιπαρεί για τη δόση του. Όλα τα άλλα παρέλκουν.
ΥΓ. Και βέβαια τα καμώματα των καμμένων οδηγούν νομοτελειακά στους ακτιβισμούς με τις σημαίες... με την όποια οδυνηρή παρενέργεια. Γιατί θα υπάρξει, να είστε σίγουροι. Ο μόνος που το αγνοεί είναι ο Κοτζιάς, ο πρώην σύμβουλος του Γιωργάκη. Ερωτώ όμως αφελώς : Οι βραχονησίδες αυτές είναι ελληνικές ή όχι;

Οι θλιμμένοι Τροπικοί κάτω από την πλατεία Ομονοίας


Χτες το βράδυ ένιωσα για μιαν ακόμη φορά πόσα λίγα ξέρουμε για την Αθήνα και τις πέριξ γειτονιές της, για την διαρκώς μεταβαλλόμενη, απρόβλεπτη ανθρωπογεωγραφία της. Ήταν 9.30 μ.μ περίπου όταν πήρα το λεωφορείο Ν. Φιλαδέλφεια - Χαλκοκονδύλη, για πρώτη φορά στη ζωή μου, για να επιστρέψω στο κέντρο. Δεν θέλω να προβώ σε διαπιστώσεις ή συμπεράσματα, τη συνήθη δηλαδή ασθένεια του φ.μπ, αλλά απλώς να μεταφέρω πρωτογενείς εντυπώσεις. Αν είχα ταλέντο, θα έκανα ένα σχετικό ντοκιμαντέρ κι αν ήμουν αληθινά επιστήμων θα έγραφα εθνοπολιτισμική πραγματεία. Η πλάκα είναι ότι γύριζα από ένα σεμινάριο όπου μίλησα ως "ειδικός" για τον λαϊκό πολιτισμό.
Στη μισή ώρα περίπου που διήρκεσε η διαδρομή στο όχημα ανεβοκατέβηκαν δεκάδες άνθρωποι ποικίλων προελεύσεων, ρομά με μωρά, Πακιστανοί με μακριές πουκαμίσες, Σενεγαλέζες με πολύχρωμους μανδύες, ένας Σιχ και μια Ινδή τυλιγμένη στο σάρι, νεαρές Αφγανές (;) με μαντήλες, οι συνήθεις Αλβανοί, Γεωργιανοί κλπ με τα σπαστά ελληνικά τους, ένας πελώριος μαύρος με στιλ Μπρονξ δίπλα σε πιτσιρίκες δικές μας που φλυαρούσαν στα κινητά και βλοσυρούς νεαρούς που τις επιτηρούσαν. Η ανθρωπογεωγραφία αυτή άλλαζε και εμπλουτιζόταν συνεχώς ανάλογα τη στάση και εγώ δεν ήξερα αν έπρεπε να λυπηθώ ή να το απολαύσω. Δίπλα μου τότε κάθησε ένα καθημαγμένο τζάνκι που παραμιλούσε βυθισμένο στα δικά του προβλήματα. Μπήκαμε ήδη στη Λιοσίων και ό τι συνέβαινε μέσα στο λεωφορείο, το έβλεπα κι έξω, στα υποφωτισμένα πάρκα, τα πεζοδρόμια που θύμιζαν Κάιρο με τους πάγκους στη λεωφόρο και τους ξυπόλητους πωλητές. Μια κιτρινίλα παντού, φωτιστική και ψυχολογική, πλάι στην υποβάθμιση και την εγκατάλειψη. Όχι μόνο στους χώρους αλλά κυρίως στα πρόσωπα. Λουμπενοποίηση γειτονιών άλλοτε ακμαίων, π.χ Άγιος Ελευθέριος ή Άγιος Παντελεήμων αλλά και η δημιουργία ενός νέου κόσμου, ενός άλλου τοπίου. Βαλκάνιου περισσότερο πάρα ανατολής. Τουλάχιστον ως προς τη μυρωδιά. Άνθρωποι που ήθελαν να ζήσουν και άλλοι που είχαν ξεχάσει να ζουν.
Φτάνοντας στην Ομόνοια με περίμενε το γνωστό πολιτισμικό σοκ. Τριτοκοσμικές εικόνες μιας ευρώ κοινοτικής πρωτεύουσας. Από το άθλια τοποθετημένο γλυπτό του Ζογγολοπούλου, σταθερά ξεραμένο παρά το νερό που προβλέπεται ως το τείχος της αρχιτεκτονικής ανάπλασης στο μέτωπο της Γ. Σεπτεμβρίου, τα λυμφατικά δεντράκια που είχε στήσει η Ντόρα και δεν ξέρει τι να κάνει ο Καμίνης, με τους νεαρούς πρόσφυγες που λιάζονται δέκα η ώρα το βράδυ ψαρεύοντας ψαγμένους ενήλικες. Τάχυνα το βήμα μου καλού κακού.

Η εξαίρεση περισσότερο από τον κανόνα

Ο κάθε ένας μας είναι η εξαίρεση ενός κανόνα που δεν υπάρχει, το περίφημο ρητό του Πεσσόα συμπυκνώνει όλο την φιλοσοφική αγωνία του πρώιμου Μοντερνισμού. Καλύτερα, το δυστοπικό θαύμα αλλά και την υπαρξιακή μοναξιά του νεοτερικού υποκειμένου. Ίσως η πυκνότερη διατύπωση της εξπρεσιονιστικής παράβασης...

Le vent nous portera


-Πάλιωσαν ή βράχηκαν τα φτερά μας; 
-Είχαμε ποτέ φτερά, ή, κάποιοι απλά 
μας έβλεπαν σαν αγγέλους ή πουλιά;   
Κι έτσι όμως, τυχάρπαστους ή έρμαια,
είναι ο τρελοάνεμος που μας ταξιδεύει.
Αποσυνάγωγοι, αθύρματα, ακατανόητοι 

στους δύσπιστους, δείτε μας: Πετάμε!

Σημαίες


Τρομάζω και αηδιάζω από την κυβερνώσα αφροσύνη. Τον πανικό των γενναίων της αριστεροαδέξιας εξουσίας. Έστειλαν, λέει, πολεμικό σκάφος για να αποσύρει τις ελληνικές σημαίες από τις ελληνικές βραχονησίδες. Και το ανακοίνωσαν κιόλας πανηγυρικά. Δημιουργώντας de facto νέες, γκρίζες ζώνες. Πολιτική για τα πανηγύρια. Πανικός και φόβος και κολοσσιαία έλλειψη πολιτικής ευθύνης, πολιτικού ενστίκτου. Τα γενόμενα ουκ απογίγνονται όμως. Αφού έγινε αυτός ο αχρείαστος ακτιβισμός, σε ανώδυνη περιοχή πάντως, υποχρέωση του κράτους είναι να υπερασπιστεί όχι την επικράτεια μόνο αλλά και την εθνική του αξιοπρέπεια. Δεν αποσύρεις σημαίες από ελληνικό έδαφος.
Γράψτε το 100 φορές μαθητευόμενοι μάγοι της κυβέρνησης για να το εμπεδώσετε : Δεν αποσύρουμε σημαίες από εθνικό έδαφος, δεν υποστέλλουμε σημαίες σε εθνικό έδαφος!!!
Τους ακτιβισμούς και τους παληκαρισμούς τους ξεκίνησε ο Καμμένος... Για να μην ξεχνιόμαστε. Ήταν φυσικό, σχεδόν νομοτελειακό κάποιοι να ακολουθήσουν. Επιχωριάζει εξ άλλου η τζάμπα, η συναισθηματική μαγκιά παρ' ημίν. Όμως η υπεύθυνη ηγεσία δεν διακηρύσσει ότι κατέβασε τις σημαίες. Επειδή η απέναντι πλευρά καραδοκεί και περιμένει το σφάλμα. Για να το αξιοποιήσει εν χρόνω. Τι διάολο, κανείς σας δεν έχει υπηρετήσει, δεν έχει μάθει τα βασικά;

ΥΓ. Ο Εύζωνος φιλοτεχνήθηκε από την Λίζη Πενθερουδακη και η φωτογραφία είναι του Δημήτρη Λάζου.

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

ΑΠΟΚΑΘΉΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΤΉΝΟ











Αγία Παρασκευή στην πόλη της Τήνου. Ο παπά Γιάννης, ιδανικός Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ετέλεσε υποδειγματικά την Αποκαθήλωση εμπρός σ' ένα εκκλησίασμα από καιρό  αποκαθηλωμένο. 
Σε πρώτο επίπεδο ελληνιστικός κίονας που αξιοποιείται για να στηρίξει τη σύγχρονη βασιλική. Στο βάθος, τέμπλο του 19ου αι. με την αχιβάδα της Αφροδίτης κυρίαρχο μοτίβο. Όπως και της Παρθένου εξάλλου. Το όστρακο μέσα στο οποίο συνελήφθη ασπόρως ο θείος μαργαρίτης. Η σύγκλιση των αντιθέτων,  η άμωμη συνέχεια μιας, εξ ορισμού, άμωμης παράδοσης. Στον χριστιανικό ναό δύο είναι τα κυρίαρχα σημεία του:
Το σημείο "τρούλλος" ως μεταφορά του Σύμπαντος κόσμου με τον Παντεπόπτη Θεό στο κέντρο, δηλαδή το κέντρο του σύμπαντος και βέβαια το σημείο -  αψίδα - αχιβάδα του ιερού.  Που θα πει το ιερότερο σημείο του ναού, η απαρχή της Σωτηρίας, το όστρακο του θείου Μαργαρίτη. 
Το πένθος αυτής της ημέρας, το διαρκές, ελληνικό πένθος, είναι και το όποιο σκίρτημα της Ανάστασης μας. Της όποιας ανάστασης...

ΥΓ. Το τέμπλο του ιερού και ο παπά Γιάννης. Ο Χριστός του Μάνθου Γαΐτη και ο Τσε λίγο πριν τη φραγγέλωση και την σταύρωση.